1 Sm 17, 32-33. 37. 40-51

Niech wiedzą wszyscy zebrani, że nie mieczem ani dzidą Pan ocala (1 Sm 17, 47).

Mogą wszyscy wokół mówić, że nie damy rady. Mogą opowiadać, że zostaniemy zmiażdżeni potęgą, na którą nie mamy żadnego wpływu. Mogą straszyć, martwić się, załamywać ręce.

Bywa, że stajemy przed czymś, co wydaje się dla nas zbyt wielkie, przed różnymi życiowymi Goliatami, zdawałoby się, nie do pokonania. Co miał, oprócz śmiesznej procy, chłopiec, który stanął naprzeciw potęgi Filistyna? Dawid wiedział, kim jest, wiedział, że Goliat go przerasta siłą i doświadczeniem. Ale wiedział też, że nie walczy sam, a jego Bóg jest większy od największych potęg tego świata. Nie ufał własnej słabej sile. Zaufał Bogu, który stał po jego stronie.

Taka odwaga jest początkiem nowego życia. 

„Kiedy patrzymy oczami Boga, odkrywamy, że On sam wybrał drogę małości” - przypomina papież Leon XIV. Ta logika małości jest naszą prawdziwą siłą.