2 Sm 11, 1-4a. 5-10a. 13-17

Postawcie Uriasza tam, gdzie walka będzie najbardziej zażarta, potem odstąpcie go, aby został ugodzony i zginął (2 Sm 11,15)

Jak ja lubię Dawida, wywijającego hołubce przed Arką, świetnego stratega, dającego przykład bezwzględnego posłuszeństwa Bogu. Tymczasem dziś widzę zasiedziałego na kanapie znudzonego kocura, który myśli, że może sobie robić, co zechce. Chciałoby się mieć idoli przeczystych, jednoznacznych i są tacy… jedynie jako wytwór wyobraźni wydawnictw Marvel i DC Comics – superbohaterowie, silni, sprawiedliwi i walczący ze złem. Tymczasem Biblia pokazuje swoich gigantów w prawdzie. Dziś wchodzę w alkowę króla i widzę, jak podnieca się żoną Uriasza, wykorzystuje swą władzę, by ją posiąść, potem aranżuje sytuację tak, by Uriasz mógł stać się domniemanym ojcem. Kiedy się to nie udaje, wystawia go na śmierć. Patrząc na takiego Dawida, widzę że ewangelizacja nie jest budowaniem iluzji o ludziach doskonałych, ale Dobrą Nowiną o tym, że każdy może stanąć przed Bogiem w prawdzie, przyznać się do winy, zadośćuczynić i zacząć od nowa.