Słowa Najważniejsze. W I czytaniu

« » Luty 2026
N P W Ś C P S
25 26 27 28 29 30 31
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
1 2 3 4 5 6 7
  • Inny Kalendarz

Niedziela 1 lutego 2026

Ks. Tomasz Jaklewicz W I czytaniu

|

01.02.2026 00:00 GN 5/2026 Otwarte

Odwaga ubogich

1. Liturgia słowa zestawia fragmenty prorockiego przesłania z ewangelicznymi błogosławieństwami. Kluczem są ubodzy i pokorni. Zarówno Sofoniasz, jak i Jezus zwracają się do ludzi, którzy doświadczają niedostatku i dlatego szukają ratunku w Bogu. U Sofoniasza mowa jest o „pokornych ziemi” (w innym tłumaczeniu „ubogich ziemi”). To określenie odnosiło się do ludzi pracujących na roli, którzy z trudem wiązali koniec z końcem. Właśnie tacy ludzie cieszyli się szczególną opieką Boga. Błogosławieństwa Jezusa potwierdzają to przekonanie. Jezus nie błogosławi nędzy, nie „kanonizuje” ubóstwa. Bycie ubogim nie czyni kogoś automatycznie lepszym od bogatego, ale niedostatek sprzyja wierze o wiele bardziej niż życie w sytości. Chodzi o postawę ubogiego serca – „ubodzy w duchu”. W sytuacji jakiejkolwiek straty ubogi w duchu nie obraża się na życie, na innych, na Boga, ale „szuka schronienia w imieniu Pana”, czyli oczekuje Bożej pomocy, nie traci nadziei, bo wie, że Bóg nie zostawi go na pastwę losu.

2. Prorok trzy razy powtarza słowo: „szukajcie”. Szukajcie Pana, sprawiedliwości, pokory. Kiedy czegoś nam brakuje, wtedy tego szukamy. W sytuacji kryzysowej mamy jednak szukać przede wszystkim Boga i Jego woli. To jest bardzo konkretne przesłanie, które winniśmy odnieść do naszych niedostatków. Sam sobie nie poradzę, potrzebuję pomocy. Ocaleniem nie jest jednak własny spryt, układy z możnymi, techniki wschodnich medytacji, pieniądze czy ludzka siła. Ocaleniem jest Bóg. A On może działać, posługując się ludźmi, Kościołem, sakramentami, Biblią itd. Ważne jest to, aby uznawać pierwszeństwo Boga. I ważna jest wiara, że tylko w Nim mogę znaleźć to, co najważniejsze.

3. Sofoniasz mówi o Reszcie Izraela. To pojęcie pojawia się często w Starym Testamencie w różnych kontekstach historycznych. Zwykle chodziło o tych, którzy ocaleli po kolejnych najazdach wrogów Izraela. Z czasem to pojęcie nabierało bardziej duchowego wymiaru. Reszta to ci, których Bóg ocali, ponieważ pozostali Mu wierni w obliczu masowej apostazji. Z perspektywy Nowego Testamentu tą Resztą Izraela jest Kościół. Ale można pociągnąć tę ideę dalej. Nie wszyscy Żydzi okazali się wierni Bogu, dziś nie wszyscy ochrzczeni są Mu wierni. Bóg ocali Resztę, czyli ubogich duchem i pokornych, którzy ufają Mu nawet w beznadziejnym położeniu. „Nie będzie nikogo, kto by ich przestraszył” – to bardzo aktualne zdanie. Wiara wymaga dziś odwagi płynięcia pod prąd, odrzucenia światowych mód, pokornego trwania w wierności woli Boga i Jego obietnicom.