2 Sm 18, 9-10. 14b. 24-25a. 31 – 19, 3

Król zadrżał. Udał się do górnego pomieszczenia bramy i płakał (2 Sm 19, 1)

Strata dziecka, nawet najbardziej zbuntowanego, jest zawsze bolesna dla ojca. Choć konflikt był tak zaostrzony, że doszło do walki zbrojnej między synem i królem Dawidem, to ostatecznie zwycięzca płakał: „Absalomie, synu mój, synu mój! Obym ja umarł zamiast ciebie!” (19,1). Tak naprawdę w momencie zaburzenia jedności rodzinnej, sprawa obrała nieunikniony kierunek: ktokolwiek wygra, wszyscy będą przegrani. Dlatego ponad emocjami czy własną dumą, potrzebna jest szersza i dalekosiężna perspektywa. Czy działanie, które chcę dzisiaj podjąć, na pewno doprowadzi do zwycięstwa? Czy będzie to pozorne zaspokojenie aktualnych zachcianek na rzecz straty poważniejszych wartości w przyszłości? Doskonale obrazuje tę kwestię Bóg Ojciec, oddając za każde swoje dziecko jedynego Syna. Choć decyzja była bolesna, jak dla każdego ojca, to otworzyła nowe, cenniejsze możliwości: by nie tylko doskonały Syn, ale każde dziecko, nawet to najbardziej zbuntowane, miało dostęp do bezpiecznej relacji z Ojcem.