2 Tm 1,1-8

Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, posłany dla głoszenia życia obiecanego w Chrystusie Jezusie (2 Tm 1,1)

 
Nie da się czytać tego Listu Pawła bez wzruszenia. Nie tylko dlatego, że pisze go z więzienia. I nie tylko dlatego, że ma świadomość zbliżającej się śmierci. Apostoł pisze pełen życia List w sytuacji całkowitego opuszczenia nawet przez najwierniejszych uczniów. W poczuciu osamotnienia pisze do Tymoteusza, którego uważa za swojego duchowego syna. Pisze testament, który w dzisiejszym fragmencie Listu można zamknąć w dwóch klamrach: „posłany dla głoszenia życia” (to mówi o sobie, czekając na śmierć) oraz „przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży”. 
List Pawła zawstydza nas, dyżurnych maruderów, czarnowidzów, proroków kataklizmów, pielęgniarzy własnych, ciągle rozdrapywanych ran. Paweł, opuszczony przez najbliższych, osadzony w więziennych murach samego siebie nazywa nadal posłanym dla głoszenia życia w Chrystusie. A swojemu uczniowi zaleca odnowienie wierności powołaniu, które jest niczym innym, jak tylko głoszeniem życia.