Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.

W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.

Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?» Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał».

Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!»

Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».

A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».

J 13,1-15 

Ile razy słyszeliśmy te słowa. O czym nam opowiadają? Krew koloru czerwonego wina jest „dokumentem” zawartym między człowiekiem i Bogiem, pieczęcią położoną na wyjątkowy pakt. Krew – niepojęta przestrzeń, w której spotykają się Bóg i człowiek. W niej odnajduje Ojciec rubinowe krople swojego Syna. Ta Krew popłynie za chwilę i w twoich żyłach. W Kościele zazwyczaj rozważa się Eucharystię od strony człowieka. Cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie; łaska, obecność i miłość – wszystko z powodu człowieka. Ciało i Krew też dla nas. I to prawda. Ale wypowiedziane podczas wieczerzy słowa skierowane są nie tylko do uczniów. Sięgają najgłębszego nieba. Sięgają serca Boga i sprowadzają Go do tamtej, bardziej niż skromnej, ale gotowej na ucztę izby. Jezus daje swoje życie, konsekruje chleb i wino. Wydaje swoje Ciało i Krew. Ciało, by zostało starte. Krew, by została wylana. Darem z życia odpowiada na miłość Ojca.

Gdy Ludwik XI, król Francji, poważnie zachorował jego dwór wpadł w panikę. Od razu wezwano medyków, a ci niezwłocznie podjęli wysiłki, by zaradzić królewskiej niemocy. Gra szła o dużą stawkę, bo ocalone życie króla miało swoją wymierną cenę. Cóż jednak z tego, skoro cały ich lekarski kunszt okazał się niewystarczający, żeby zatrzymać uchodzące z ciała życie. I wtedy pośród królewskich doradców pojawił się pewien człowiek, który opowiedział zasłyszaną w Rzymie historię o słynącym z cudów, radykalnym pustelniku, mieszkającym niedaleko małego miasteczka w Kalabrii. Natychmiast wysłano więc poselstwo do papieża, Sykstusa IV, i dzisiejszy patron, św. Franciszek z Paoli, założyciel minimitów, braci najmniejszych, trafił z dalekiego krańca Włoch wprost na dwór królewski w Paryżu. Był rok 1483. Czy modlitwy tego pustelnika uzdrowiły francuskiego władcę? Nie, bo to nie w jego rękach spoczywał los monarchy. Św. Franciszek z Paoli dokonał tam jednak innego cudu, z którego zasłynął tak bardzo, że już aż do swojej śmierci 2 kwietnia 1507 roku przebywał i działał we Francji. Oto w miejsce spektakularnego uleczenia z przypadłości ciała, Ludwik XI został przez naszego przybysza z Włoch przygotowany do chrześcijańskiej śmierci. Uzdrowiony zaś na duchu, na jego rękach spokojnie odszedł do Boga.