Moje wspomnienia rozpocznę od zacytowania życzeń urodzinowych, jakie złożyłam Markowi 22.08.2005. Życzenia te dobrze odzwierciedlają jak bliską i ważną osobą był dla mnie mój brat:

Witam kochany Braciszku w dniu Twoich urodzin,

nie ma większego szczęścia, jak to, aby uszczęśliwiać innych ludzi, budzić na ich twarzach uśmiech i radość, w sercach rozpalać uczucie wdzięczności. Ty jesteś takim kochanym człowiekiem, wielkim darem dla nas. Darowane Ci talenty pomnażaj, rozdawaj miłość wokół, nie ustawaj. Kiedy brak cierpliwości, wspomnij na ogrom radości i miłości jaki wzbudzasz w sercach kochających Cię osób.

 Miłego świętowania dnia, kiedy Pan Bóg zrealizował odwieczny zamiar dotyczący Twej osoby. Kochamy Cię mocno i duchem świętujemy z Tobą -

 Beata, Roland, Dominik, Julina i Jan

Pisząc te życzenia dnia 22.08.2005, nawet w najgorszych snach nie byłabym w stanie pomyśleć, iż są to ostatnie życzenia urodzinowe, jakie mogłam złożyć mojemu ukochanemu braciszkowi.

Marek odszedł od nas 10.12.2005. Nie ma słów, które potrafiłyby wyrazić pustkę jaka powstała. Często zupełnie nie możemy się z nią pogodzić, buntujemy się przeciwko Bogu, słabnie nasza wiara. To zastanawiające że ludzie sami tak się dręczą. A może jest to dalszy ciąg działania szatana? Naszą reakcją są nieraz pretensje do Pana Boga. – Gdzie był Pan Bóg, jak było to trzęsienie ziemi?!

Ktoś powiedział: „Właśnie tam był Pan Bóg. W tych ludziach umierał Pan Jezus“.

Jak mówi św. Paweł: Dopełnili oni braki udręk Chrystusa dla dobra jego ciała, którym jest Kościół (por. Kol 1, 24).

Męka Chrystusa miała bowiem miejsce w konkretnym czasie, ale do końca świata będzie trwało cierpienie i zbawienie ludzi. Jezus umarł za nas, abyśmy mogli zmartwychwstać ku radości – ku pełni radości.