Lekcja Jacka Magiery, której nie wolno zmarnować

Paradoks tej sytuacji jest trudny do pominięcia. Można odnieść wrażenie, że bez jego śmierci dobro, które czynił przez całe życie – często cicho, bez rozgłosu – nie rozkwitłoby w tak niezwykły sposób, jak obserwujemy to w ostatnich dniach. Setki wspomnień, tysiące słów wdzięczności, osobiste historie ludzi, którym pomógł – to wszystko zaczęło wypływać jakby jednym strumieniem. To nie jest sztuczne. To nie jest wymuszone. To jest prawdziwe.

Co szczególnie poruszające, nie chodzi tu o osiągnięcia zawodowe czy publiczne role. To jego postawa życiowa – ta poza boiskiem – dotknęła ludzi najmocniej. Okazuje się, że dla wielu był kimś ważnym nie dlatego, że był rozpoznawalny, ale dlatego, jaki był wobec drugiego człowieka. Dla innych z kolei to właśnie ostatnie dni stały się momentem odkrycia wartości, którymi żył on i jego rodzina – wartości prostych, a jednocześnie dziś tak rzadkich: życzliwości, obecności, wierności zasadom.

Znamienne jest też coś jeszcze. W przestrzeni publicznej, która przecież tak chętnie szuka rys, potknięć i powodów do krytyki, trudno znaleźć jakiekolwiek negatywne słowa o jego życiu. Zamiast tego pojawia się podziw, szacunek i wdzięczność. To rzadkość. To znak, że mamy do czynienia z kimś naprawdę wyjątkowym.

To uniesienie trwa już blisko tydzień. I nie słabnie. Rzadko zdarza się, by czyjeś odejście tak głęboko poruszyło tak różne środowiska – ludzi sportu, dziennikarzy, znajomych, ale też tych, którzy znali go tylko z opowieści. W tym wszystkim rodzi się pytanie: dlaczego?

Historia zna takie momenty. Gdy odchodziła aktorka Anna Przybylska, cała Polska zamarła, poruszona jej spokojem i godnością w obliczu choroby. Gdy zmarła siatkarka Agata Mróz-Olszewska, poświęcenie dla życia dziecka stało się symbolem bezwarunkowej miłości. Kiedy odszedł ksiądz Jan Kaczkowski, wielu odkryło, że można mówić o cierpieniu i śmierci w sposób pełen nadziei i sensu. W każdym z tych przypadków śmierć nie była końcem opowieści, ale jej najmocniejszym akcentem.

To, że mówimy o takich ludziach, że chcemy ich wspominać, że próbujemy zachować ich obecność w pamięci – świadczy o czymś bardzo istotnym. O tęsknocie. Za światem, w którym dobro jest czymś naturalnym, a nie wyjątkowym. Za ludźmi, którzy żyją naprawdę.

Zamiast pytać, dlaczego oni odchodzą, może warto zmierzyć się z innym pytaniem: Co my z tym zrobimy, że byli?

czytaj także:

• Nie żyje Jacek Magiera. Asystent selekcjonera reprezentacji Polski miał 49 lat
• „Człowiek planuje, Pan Bóg się śmieje”. Poruszające świadectwo zmarłego dziś Jacka Magiery
• "Nie odszedł, zmienił tylko sektor na trybunach". Wzruszające pożegnanie Jacka Magiery

  Uroczystości pogrzebowe piłkarza i trenera Jacka Magiery w Katedrze Polowej Wojska Polskiego. PAP/Radek Pietruszka