Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.

„Raduje się matka Kościół” – mówił na rozpoczęcie soboru wzruszony papież Jan XXIII, z pewnością nawiązując do słynnej frazy św. Cypriana z Kartaginy, że „nikt nie może mieć Boga za Ojca, kto nie traktuje Kościoła jako matki”. Matka nie tylko rodzi dzieci, ale i bierze na siebie trud ich wychowania. W tym właśnie przejawia się macierzyństwo Kościoła. „Wychowanie – mówił św. Jan Paweł II – jest duchowym wymiarem rodzicielstwa”. Nowi uczniowie Chrystusa są „noszeni i formowani, jak w matczynym łonie, przez bardziej doskonałych, aby byli poczęci i zrodzeni dla wielkości i piękna cnót”.

W 22 rozdziałach znajduje się ich aż 814. To zdumiewające, jak autor tej księgi miał „naczytaną” Biblię, jak nią przesiąkł. Drugim z takich nowotestamentowych autorów jest św. Mateusz. On odwołuje się do Starego Testamentu 323 razy, z czego 91 to cytaty bezpośrednie, a reszta – aluzje i nawiązania. Także św. Paweł w swych listach nawiązuje do hebrajskiego Starego Testamentu – nieco ponad 100 razy – podobną ilość do Septuaginty, greckiego tłumaczenia żydowskiej Biblii. Czytany dziś fragment Apokalipsy, opisujący wizję nieba, malowanego jako nowa Jerozolima, święte miasto, ale już nie na ziemi, lecz w niebie, to tylko pięć wersetów, a można tu znaleźć aż 20 takich nawiązań. Dziś więc, zamiast zwyczajowego komentarza, zachęta do lektury i osobistego zatrzymania się na każdym ze starotestamentowych cytatów i nawiązań.

Jako ludzie czasem czujemy się zawiedzeni Panem Bogiem. Tym, w jaki sposób działa w naszym życiu. Trudnościami, które stawia na naszej drodze jako próbę. Czy w końcu tym, że na łaski, na doświadczenie pełni chwały Bożej musimy poczekać, że czasami nie przychodzi ona od razu. Gdy nasza cierpliwość się kończy, często odchodzimy, tak samo jak Judasz wyszedł z wieczernika. Zaraz po jego wyjściu chwała Boża się objawiła, niestety – nie zastała go. Starajmy się ćwiczyć w cierpliwości, w ufności, że nie jesteśmy sami, że Pan Bóg ma swój czas, że czuwa nad nami. Uczmy się trwania przy Nim, nawet gdy po ludzku wydaje się to bez sensu. •