Jezus powiedział:
«Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».

Wspaniała definicja życia. Nie znosi ono ograniczeń, potrzebuje zdobywania nowych przestrzeni i miejsc. Życie pragnie się udzielać innym, ożywiać coraz to nowe obszary odrętwienia. Chrystus po zmartwychwstaniu przeniósł na swych uczniów potęgę życia wiecznego. Zaprosił młody Kościół do uczestniczenia w nowym życiu, a jednocześnie nadał mu pewne ukierunkowanie: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mt 16,15). W tym tkwi dynamizm Kościoła. Ze swej natury jest on misyjny, służy temu, by za jego pośrednictwem życie Zmartwychwstałego wciągało w obieg swego oddziaływania nowe osoby. W tym celu Jezus przyciągnął ku sobie Pawła i Barnabę. Pierwszego uratował od ślepej nienawiści religijnego fundamentalizmu w drodze do Damaszku. Drugi, którego imię oznacza „syn pouczenia”, dla imienia Jezusa oddał wszystko, co posiadał, i stał się „człowiekiem dobrym, pełnym Ducha Świętego”. Oni służyli Chrystusowej Ewangelii wśród braci w Antiochii, gdy zaś Duch Święty wezwał ich do wyruszenia na misje, natychmiast poszli, by „głosić słowo Boże w synagogach” (Dz 13,5). A gdy okazało się, że to za mało, skierowali się do pogan. Dzięki takim ludziom słowo Pańskie może szerzyć się w świecie.

Nieco inaczej widzi to autor Księgi Apokalipsy. Jest tam czerwień krwi, ale to kolor biały przynależy męczennikom. Najpierw dlatego, że biała barwa w Apokalipsie przywołuje sferę bliskości Pana Boga. Biel to barwa nieba. Męczennicy i uczniowie Chrystusa ubrani na biało, którzy wchodzą do nieba, „przychodzą z wielkiego ucisku”, ale „wybielili swe szaty w krwi Baranka”. Nie ich krew, choć jest ona świadectwem heroicznej wierności Chrystusowi, ale krew Chrystusa ma moc wybielania, zbawiania.

W wielu miejscach na świecie chrześcijanie są prześladowani i zabijani tylko za to, że wierzą w Jezusa Chrystusa. Oni oddają życie, ufając, że Pan otrze ich łzy i zaprowadzi do życia wiecznego. Święty Jan mówi w Apokalipsie, że nasz Pan jest z nami nie tylko wówczas, gdy jest dobrze, gdy jesteśmy szczęśliwi, ale i w czasie smutku, gdy naprawdę cierpimy. On zawsze nas pocieszy i otrze nasze łzy, ukoi nasze nerwy i pomoże dojść do siebie, musimy tylko Mu na to pozwolić. Czasami jest nam trudno poprosić Boga w modlitwie o pocieszenie, pomoc, bo się wstydzimy, a to nam przeszkadza. Trzeba jednak próbować, bo Pan czeka, żeby podać nam pomocną dłoń. Nasz Bóg jest miłością, jest miłosierny, dlatego nigdy się od nas nie odwróci, nawet jeśli my odwróciliśmy się od Niego. On zawsze otrze nasze łzy. •