Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego.

Wśród nich najważniejsza jest ta, o której wspomina autor Dziejów Apostolskich. Opowiada ona o „wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba”. Tę książkę, zwaną Ewangelią, napisali uczniowie Jezusa, relacjonując Jego słowa i czyny, zwłaszcza fakt, iż po swej śmierci krzyżowej „dał wiele dowodów, że żyje”. Ta księga jest pieczołowicie przechowywana i wiernie odczytywana podczas liturgii i na katechezie. Może też być pomocą w budowaniu osobistej relacji z Bogiem dla wielu pokoleń naśladowców Chrystusa. Choć traktujemy ją jako kompletne słowo Boga, nie wyczerpuje ona wypowiedzi Autora. Toteż Duch Święty podjął się tworzenia drugiej księgi, będącej ciągiem dalszym poprzedniej. Jest ona pisana w sercach członków Kościoła. Święty Paweł mówił, że jesteśmy listem pisanym Bożą ręką dla innych ludzi. Ten list, kreślony naszym świadectwem, inni mogą czytać, wyczuwając w nim Boski charakter pisma i zapach atramentu Ducha Świętego. Chyba że od czasu do czasu ktoś postawi kleksa, zacierając Boże przesłanie. Taka plama zwykle budzi obrzydzenie i zniechęca do dalszego czytania. Ta druga księga ma znaleźć czytelników „w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”.

Ofiara i wstawiennictwo były funkcjami kapłaństwa doby Starego Testamentu, i tego nie podważa autor Listu do Hebrajczyków. Jednakże, zestawiając tamte kapłańskie czynności i ich trwałą skuteczność, zauważa on, że ofiara, jaką złożył z samego siebie Pan Jezus, totalnie w swej skuteczności przekroczyła te składane przez kapłanów Starego Testamentu.

Jezus Chrystus, który przyszedł na świat, aby wypełnić Prawo i nauczać, wybawił ludzkość z niewoli grzechu. Bóg ofiarował swojego Syna na odpuszczenie grzechów wszystkich ludzi, a ci, którzy przyjmą zbawczą naukę Chrystusa, dostąpią życia wiecznego. W Jerozolimie – miejscu szczególnie wybranym przez Boga – została objawiona Jego miłość przez ukrzyżowanie Syna na Golgocie. Każdy z nas jest powołany do głoszenia miłości i miłosierdzia Boga, a w szczególności teraz, gdy religia zajmuje coraz mniej miejsca w życiu ludzi młodych. Nie możemy zapominać o nakazie Jezusa: „Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody”. Chrystus, zmartwychwstając, przywrócił nas do życia, wybawił nas od śmierci wiecznej. Nie będzie podziałów na narodowości czy grupy etniczne, ponieważ wszyscy jesteśmy dziećmi Bożymi oraz braćmi i siostrami Mesjasza. Za to niech będzie Bogu chwała i cześć, i uwielbienie! •