Nowy numer 2/2021 Archiwum

Autentyk

Bennie Maupin, sławny amerykański saksofonista jazzowy, zapytany, dlaczego zaprosił do wspólnych występów Hanię Rybkę z Poronina, odpowiedział: – Bo jest sobą! Miał na pęczki wokalistek, ale taką Hanię – jedną.

Muzyk grający z Milesem Davisem i Herbie ­Hancockiem zwrócił na nią uwagę w Zakopanem, kiedy wykonywała góralskie piosenki. Podczas pierwszego spotkania nie dawał jej rad, tylko powiedział: „Śpiewaj, jak potrafisz”. Jej wokalizy stały się początkiem trwającej pięć lat współpracy artystycznej. Dawali koncerty w najsłynniejszych klubach jazzowych Europy i Ameryki. Nagrali też płytę „Early Reflections”, która zebrała znakomite recenzje. Chwalono ją za połączenie esencji jazzu z muzyką góralską. – Nie jestem wokalistką jazzową, ale po cichu zawsze marzyłam, żeby kiedyś trochę poimprowizować, a muzyka góralska, jak jazz, pozwala na swobodę interpretacji i można w niej poczuć, że ma się wolność – mówi.

Tę wolność czuje też, kiedy spogląda przez okno swojego domu w Poroninie. Nad talerzykami i filiżankami w jej kuchni widać sylwetkę majestatycznego Giewontu. Dobrze ma się człowiek, który nawet z odległości może sobie popatrzeć na wielkie piękno. Wspiąć się na wysokości choćby samymi oczami. A ta dziewczyna robi to każdego dnia. Piszę „dziewczyna”, bo choć Hania ma męża i 13-letnią córkę, zawsze będzie dziewczyną z młodym, lirycznym głosem, tęskniącym za tym, co hen, gdzieś w niebiosach. „Hej, otworzyłaś okno/ napuściłaś zimna” – śpiewa w „Nutach wierchowych”. Ale całkiem spokojnie mogłaby te frazy zmienić: „Hej, otworzyłaś okno/ napuściłaś piękna”.

« 1 2 3 »
oceń artykuł Pobieranie..

Barbara Gruszka-Zych

od ponad 30 lat dziennikarka „Gościa Niedzielnego”, poetka. Wydała ponad dwadzieścia tomików wierszy. Ostatnio „Nie chciałam ci tego mówić” (2019). Jej zbiorek „Szara jak wróbel” (2012), wybitny krytyk Tomasz Burek umieścił wśród dziesięciu najważniejszych książek, które ukazały się w Polsce po 1989. Opublikowała też zbiory reportaży „Mało obstawiony święty. Cztery reportaże z Bratem Albertem w tle”, „Zapisz jako…”, oraz książki wspomnieniowe: „Mój poeta” o Czesławie Miłoszu, „Takie piękne życie. Portret Wojciecha Kilara” a także wywiad-rzekę „Życie rodzinne Zanussich. Rozmowy z Elżbietą i Krzysztofem”. Laureatka wielu prestiżowych nagród za wywiady i reportaże, m.innymi nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w dziedzinie kultury im. M. Łukasiewicza (2012) za rozmowę z Wojciechem Kilarem.

Kontakt:
barbara.gruszka@gosc.pl
Więcej artykułów Barbary Gruszki-Zych

 

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także