Rainer nie znał swoich rodziców, porzucił szkołę, pracował jako robotnik kolejowy i drwal. Sens życiu nadały mu dopiero miłość i szczęśliwe małżeństwo z Gladys. Jednak dramatyczne wydarzenia sprawiły, że pogrążył się w smutku i żałobie. Film Clinta Bentleya ukazuje poruszającą wizję ludzkiej samotności w świecie, który już odchodzi, a symbolem jego przemijania stają się tytułowe pociągi. Można to potraktować jako ostrzeżenie przed nadzieją pokładaną wyłącznie w technice. To film o przemijaniu i kruchości życia człowieka, które bez transcendencji pozostaje jakby niespełnionym oczekiwaniem. Życie Rainiera śledzimy do późnych lat 60. XX w. „Sny o pociągach” to obok „Wartości sentymentalnej” mój faworyt do Oscara.