Wstrząsająca lekcja

2 Sm 24, 2. 9-17

Wpadnijmy raczej w ręce Pana, bo wielkie jest Jego miłosierdzie (2 Sm 24, 14b).

Taka wizja Boga budzi mój opór. Nie rozumiem, jak Ten, który jest Miłosierdziem, może przedstawić pokutnikowi do wyboru trzy możliwości, z których każda wiąże się z cierpieniem innych osób. Nie rozumiem. Pomaga tylko świadomość, że pełnia Bożej miłości objawiła się w Chrystusie, wiele lat po grzechach Dawida. Nie wszystko musimy wiedzieć od razu.

A jednak jest w historii Dawida coś, co mogę zabrać dla siebie. Jest ufność miłosierdziu Pana. Jest pragnienie: chcę wpaść w Jego ręce, bo one są bezpieczne. Jest pewność, że choćby wszyscy ludzie na ziemi sprzysięgli się przeciwko mnie i chcieli mi zaszkodzić, On mnie osłoni i ocali pomimo moich grzechów. I jest wreszcie wstrząsająca świadomość, że w powodu zła, które popełniamy, cierpią inni ludzie. Z konsekwencjami mojego grzechu zawsze - czasem w sposób konkretny, czasem niewidocznie - zmaga się cała wspólnota.