Bóg daje człowiekowi wiarę

Łk 10,1-9 

Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał.

Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: «Pokój temu domowi!» Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was.

W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swą zapłatę.

Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: «Przybliżyło się do was królestwo Boże»”.

Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Łk 10,3

Jezus rozsyła swoich uczniów, by przygotowali mieszkańców okolic, do których zamierza się udać, na spotkanie z Nim. Mieli wzbudzić ciekawość, pragnienie poznania Nauczyciela, którego uczniowie będą zwiastować. Dziś czasem zapominamy, że ludzkie działanie tak naprawdę u nikogo nie wzbudza wiary. Raczej tylko i aż przygotowuje ludzkie serca na przyjęcie Bożej łaski. Bo to Bóg daje człowiekowi wiarę. A Jezus posyła swoich uczniów jako zwiastunów Jego nauki jak owce między wilki. Ta misja ciągle jest niebezpieczna, naraża na drwiny i wrogość. Ale podejmując ją, pomagamy Bogu w tym, co dla człowieka najważniejsze: w prowadzeniu go ku życiu wiecznemu.