Powrót Króla

1 Krl 2,1-4.10-121

Ja wyruszam w drogę przeznaczoną ludziom na całej ziemi. 1 Krl 2, 1

Słyszymy: „król Dawid” i wyobrażamy sobie młodego, pięknego młodzieńca o rudej czuprynie. A dziś czytamy o śmierci tego rządzącego Izraelem przez 40 lat siedemdziesięciolatka. 

„Dawid spoczął ze swymi przodkami i został pochowany w Mieście Dawidowym”. Wedle tradycji przyszedł na świat w dzień Pięćdziesiątnicy i rozstał się ze światem w ten dzień siedemdziesiąt lat później. Jego grób prawdopodobnie mieści się w dolnej części Wieczernika. Dziś przykryty jest jedwabnym suknem i udekorowany srebrnymi koronami, którymi okrywa się zwoje Tory. Czy naprawdę leży tu pogromca Goliata? Od lat trwa na ten temat dysputa. 

„Chwalcie Boga góry i doliny” - mógł podsumować swe intensywne życie umierający król. Jak wiele uczy nas jego postawa: szalony, szczery taniec, gdy rozebrał się przed Arką Pana, a spoglądająca nań Mikal wzgardziła swym mężem w sercu, czy pełen rozdarcia płacz: „Ulituj się nade mną w łaskawości swojej!”, gdy dotarło do niego, że wysłał na pewną śmierć niewinnego Uriasza Hetytę. Przez całe życie pamiętał o kierunku swego powołania: od pastwisk betlejemskich wzgórz do królewskiego pałacu. 

Jak bardzo musiał poruszać serce Boga, skoro w Dziejach Apostolskich czytamy: „Powołał na ich króla Dawida, o którym też dał świadectwo w słowach: «Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę». Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa”.