Dla starszych to słodko-gorzkie wspomnienia, dla młodszych – zupełnie nieznany świat, pełen absurdów. Jacek Piekara zabiera czytelnika w reportażowo-publicystyczną podróż po czasach słusznie minionych. „W odróżnieniu od większości moich książek ta nie należy do gatunku fantastyki, chociaż można powiedzieć, że jest w niej wiele elementów prawdziwie wstrząsającego horroru” – zauważa na wstępie. W jego książce nie brak osobistych dywagacji i spostrzeżeń. Już na początku zastrzega on, że pisze z punktu widzenia człowieka mającego bardzo wyraziste poglądy społeczno-polityczne. Ale „Świat zaginiony” to nie dzieło ideologiczne. Piekara ze swadą opowiada też o jedzeniu i napojach, wakacjach czy typowym dla tamtych czasów wyposażeniu domu. Dzięki licznym ilustracjom książka jest „albumem PRL”, w którym czytelnik może przyjrzeć się różnym ujęciom epoki i przypomnieć sobie świat absurdów, strachu, propagandy, ale i codziennej rzeczywistości, ubarwianej tak, jak to tylko Polak potrafi zrobić.