Po ludzku – nie rozumiem

1 Sm 1, 1-8

Czyż ja nie znaczę dla ciebie więcej niż dziesięciu synów? (1 Sm 1,8)

Trudno się czyta ten fragment z Pierwszej Księgi Samuela. Po ludzku – słabo to wygląda. Elkan ma dwie żony. Jedna cieszy się potomstwem, druga nie może mieć dzieci. Gorzej: pierwsza otwarcie dokucza i szydzi ze swojej bezpłodnej „współmałżonki” (sic!) swojego męża, druga z tego powodu nie je i płacze… 

Po ludzku patrząc – trudno wskazać, co to słowo miałoby nam powiedzieć budującego. Bo czy wystarczy skupić się na tym, że Elkan, mając świadomość nieszczęścia Anny, nie rezygnuje z wdzięczności za dzieci, które ma z Peninną, i składa Bogu ofiarę? Czy wystarczy uchwycić się ostatniego zdania, gdy mąż pociesza płaczącą jedną z dwóch żon, pytając ją „Czyż ja nie znaczę dla ciebie więcej niż dziesięciu synów?” i uznać to za przyczynek do słusznego skądinąd poglądu, że dla żony to mąż powinien być ważniejszy, a dla męża żona (dzieci kiedyś założą własne rodziny, mąż i żona pozostaną ze sobą)? 

Po ludzku – to mimo wszystko słabe tłumaczenie. I chyba jedynym kluczem do odczytania tego słowa jest dzisiejsza Ewangelia o powołaniu synów Zebedeusza, którzy na głos Pana zostawiają swojego ojca. Po ludzku – znowu słabo to wygląda. Ale może z tego bierze się nasza duchowa bieda, że tylko „po ludzku” chcemy czytać to, co mówi do nas Bóg…Ten, który stając się człowiekiem, nauczył nas, jak sprawy boskie łączyć ze sprawami ludzkimi.