Chwała i pokój

Sposoby działania Boga są niezmiernie odmienne od naszych zwyczajów i myśli. Pan działa przez to, co w oczach ludzkich uchodzi za godne pogardy. Jego wszechmoc, która stworzyła wszystko z niczego, szuka tego, co przypomina nicość, by objawić się w jeszcze bardziej zachwycającym blasku. Przez skrajne upokorzenie groty i żłóbka zajaśniała w duszach pasterzy chwała Słowa Wcielonego, a przez pieluszki, w które było zawinięte, objawiła się im Jego potęga. Przemówiła do ich wyobraźni i wprawiła w osłupienie ogromna dysproporcja między środkami, którymi posługuje się Bóg, a skutkiem, jaki one wywołują. Ile razy liczymy na powodzenie naszych dzieł, a ponosimy klęskę, gdyż opieramy się na ludzkich możliwościach. Tymczasem pokorne słowo lub skromny zamiar podjęty w pełnym zawierzeniu Panu Bogu przynosi efekt zaskakująco cudowny. Czasem jeden nieprzemyślany gest albo odruch pychy jest w stanie pogrzebać plany łaski w naszej duszy i sprawić, że najpiękniejsze i dobrze przygotowane przedsięwzięcia okazują się daremne.

Gdy pasterze czuwali nad trzodą, ukazał im się anioł Boży, ogłaszając radosną nowinę o narodzinach Odkupiciela. Podobne rzeczy zdarzają się również dzisiejszym pasterzom dusz: ich czujność na modlitwie i gorliwość sprawiają, że nagle stają się widzami Bożego miłosierdzia, a w mrokach obojętnego religijnie świata dostrzegają Jezusa rodzącego się w ludziach uwalnianych od tyranii grzechu i wypełniających się pełnym pokoju zaskoczeniem. Powinniśmy podążać za przykładem pasterzy, którzy prędko reagują na działanie Boga, nie stawiając Mu oporu zwlekaniem. Droga do nieba odsłania się przed nami w miarę gotowości odpowiedzenia na Jego głos. Wezwij nas, Jezu, byśmy poszli za Tobą, i zbaw nas w swoim nieskończonym miłosierdziu!

Aniołowie wyśpiewali cud Bożego narodzenia: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”. W kilku słowach streścili skuteczność tajemnicy zawartej w żłóbku: oddać Bogu nieskończoną chwałę, pojednać się z innymi ludźmi i doznać pełnego życzliwości pokoju z Nim i w sobie. Daremne jest oczekiwanie pokoju bez łaski. Świat, mimo dokonania się w nim dzieła odkupienia, nie zaznaje pokoju, ponieważ ucieka od Boga w przekleństwo grzechu. Współczesne wynalazki wojenne są przeglądem naszych występków. Podobnie jak unosi się pycha, tak wznoszą się niszczycielskie samoloty, i jak serce ludzkie dusi się bez Pana, tak dusi się ciało na skutek bombardowań. By osiągnąć pokój, nie wystarczą konferencje ani rozwiązania siłowe. Potrzeba szczerego nawrócenia się do Boga, tak poszczególnych ludzi, jak i całych narodów. Ludzie maszerują w kierunku śmierci, ponieważ ich dzieci popełniają grzechy dorosłych. Zbyt wielu młodych nosi karabiny na ramieniu i gra na komputerach w zabijanie wrogów. Nigdy nie mówiono tak wiele o pokoju jak dzisiaj, nigdy też świat nie był tak wyraźnym zapleczem wojny jak dzisiaj. Jak ma zapanować pokój, jeśli nie oddaje się chwały Bogu? Tych dwóch spraw nie da się oddzielić. Dlatego aniołowie śpiewają: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”.