Czasami ktoś próbuje mnie przekonać, że słuchanie muzyki metalowej jest zajęciem neutralnym dla życia duchowego. Opinię taką wygłaszają nie tylko niektórzy świeccy katolicy, ale także – co gorsza – kapłani. W tym kontekście pojawia się argument będący parafrazą słów ks. Tischnera. Powiedział on kiedyś, że nie spotkał jeszcze człowieka, który straciłby wiarę, czytając Marksa, ale spotkał niejednego, który stracił ją przez kontakt z księżmi. W wersji usprawiedliwiającej kulturę metalową argument ten brzmi mniej więcej tak: Nie spotkałem jeszcze człowieka, który straciłby wiarę przez słuchanie Black Sabbath, ale spotkałem takiego, który stracił wiarę, słuchając swojego księdza proboszcza. Jest jednak istotna różnica pomiędzy tymi dwoma zdaniami – ks. Tischner chciał ruszyć sumienie kapłanów, którzy bywają odpychający w relacjach z wiernymi, natomiast autor przeróbki usiłuje usprawiedliwić swoje szkodliwe hobby. A tak się składa, że ja spotkałem ludzi, którzy odeszli od wiary w Chrystusa przez zamiłowanie do tego typu muzyki. Zarówno teksty utworów metalowych, jak i sama „nuta” zdecydowanie nie współbrzmią z życiem duchowym. Chrześcijanin, który ma głowę wypełnioną dźwiękami wyrażającymi bunt, po postu nie jest w stanie uczciwie iść za Chrystusem. Dlatego tak cenna jest działalność red. Grzegorza Kasjaniuka. W miniony weekend spotkałem go w Gietrzwałdzie, gdzie po raz trzeci prowadził rekolekcje na temat zagrożeń duchowych w popkulturze. Nie koncentrował jednak rekolektantów na złych zjawiskach, lecz na cnotach św. Józefa i uzdrawiającej mocy płynącej z tajemnic Różańca.

Być może ów człowiek, który „stracił wiarę, słuchając swojego księdza proboszcza”, stracił ją właśnie dlatego, że już tak zepsuł swoje serce popkulturową papką, że nigdy nie zrozumiał, czym jest Msza Święta. A to właśnie ona – Najświętsza Ofiara – jest naszą kulturą.