Najmniejsi czynią pokój

Mi 5,1-4

A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich (Mi 5,1)

Może to przypadek, a może celowy zabieg redaktora dzisiejszego I czytania: słuchamy proroctwa zaczynającego się od zapowiedzi, że Mesjasz wyjdzie z najmniejszego (najmniej znaczącego, może i nawet pogardzanego) plemienia, a kończącego się na obietnicy, że „On będzie pokojem”. Jak gdyby słowo chciało nam kolejny raz przypomnieć nie tyle o pokorze, małości, ubóstwie, niedosycie jako wartościach samych w sobie, ile o pewnej zależności logicznej: to najmniejsi tego świata dają gwarancje pokojowe. Nie możni, nie bogaci, nie mający możliwości poszerzać swoje wpływy – to zawsze prowadzi do kolejnych konfliktów i wojen. Tylko ci, od których nic nie zależy, po których nikt niczego się nie spodziewa, w naturalny sposób „uspokajają nastroje”. To również słowo o tym, że tylko w Chrystusie uspokojenie znajdują wszystkie nasze tęsknoty, głody, niedomagania, braki. To prosta droga do pokoju, który nie tylko daje, ale którym jest sam Bóg.