Nowy numer 08/2024 Archiwum

Stan upadłości kolan

Jest we mnie wiara i niewiara, zaufanie i zwątpienie, dziecięcy zachwyt i pokłady smutku. Może dlatego tak ważne jest dla mnie wołanie: „Wierzę. Zaradź mojemu niedowiarstwu”? 

Napisałem o Nim około 6 tysięcy tekstów, tak podliczył mi komputer. Nagrałem setki filmików, podcastów, konferencji, wydałem ponad 20 książek. przejechałem tysiące kilometrów. Czy to znaczy, że nie noszę w sobie pytań i wątpliwości? Czasami znajduję jedynie rozdarcie, niezagojoną ranę, przez którą sączy się Jego światło. Pozostaje ufność i modlitwa uwielbienia w ciemno. O innej nie wiem nic. 
Za „Spiętym” (świetna nowa płyta!) powtarzam: „Ogłaszam stan upadłości kolan, by te dowód dały, że na prostą wdzięczność nie jestem za mały”. 

Wielokrotnie wspominałem o tym, jak ważne są dla mnie wskazówki benedyktyńskiego mistrza Johna Chapmana (1865-1933): „Jakie ma znaczenie, czy przeżywam Mszę z radością, czy czuję się roztargniony lub znudzony? Jakie znaczenie mają moje uczucia? Przyszedłem tu dla Boga, nie dla siebie. Jakie ja mam znaczenie? Tylko Bóg się liczy. Cały świat nic nie znaczy. Chwała Boża – oto sedno wszystkiego. I będziesz patrzeć na swą duszę z pewnym rozbawieniem i litością, jak na małego zwijającego się robaczka, który nie może pozostać w pokoju”.

Często (zazwyczaj w kontekście debat politycznych) przytaczamy wypowiedź Jezusa, by mowa nasza była „Tak-tak, nie-nie”. A przecież we mnie samym jest tyle sprzeczności, tyle światów. Jest wiara i niewiara, zaufanie i zwątpienie, dziecięcy zachwyt i ogromne pokłady smutku. Może dlatego tak ważne jest dla mnie wołanie biblijnego ojca: „Wierzę. Zaradź mojemu niedowiarstwu”? 

I jest to całkowicie normalne. Jesteśmy w stanie pomieścić to wszystko. „Siła wiary nie leży w «niewzruszonym przekonaniu», ale w zdolności uniesienia również wątpliwości, niejasności, znoszeniu ciężaru tajemnicy, a przy tym zachowaniu wierności i nadziei. Nie wierzę w wiarę bez ran, w Kościół bez ran, w Boga bez ran” – pisał w „Czasie pustych kościołów” Tomaš Halik.
 

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Marcin Jakimowicz

Dziennikarz działu „Kościół”

Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Śląskim. Po studiach pracował jako korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej i redaktor Wydawnictwa Księgarnia św. Jacka. Od roku 2004 dziennikarz działu „Kościół” w tygodniku „Gość Niedzielny”. W 1998 roku opublikował książkę „Radykalni” – wywiady z Tomaszem Budzyńskim, Darkiem Malejonkiem, Piotrem Żyżelewiczem i Grzegorzem Wacławem. Wywiady z tymi znanymi muzykami rockowymi, którzy przeżyli nawrócenie i publicznie przyznają się do wiary katolickiej, stały się rychło bestsellerem. Wydał też m.in.: „Dziennik pisany mocą”, „Pełne zanurzenie”, „Antywirus”, „Wyjście awaryjne”, „Pan Bóg? Uwielbiam!”, „Jak poruszyć niebo? 44 konkretne wskazówki”. Jego obszar specjalizacji to religia oraz muzyka. Jest ekspertem w dziedzinie muzycznej sceny chrześcijan.

Czytaj artykuły Marcina Jakimowicza