Nowy numer 49/2020 Archiwum

Bush Mały

„W” to trzeci film fabularny Olivera Stone'a poświęcony amerykańskiemu prezydentowi. Po biografiach J.F. Kenedy'ego i R. Nixona Stone zrealizował film o G. W. Bushu. Jest on zdecydowanie najsłabszy.

Oliver Stone nie boi się podejmować tematów tabu, często idzie pod prąd. Nakręcił kilka znakomitych filmów, jak np. „Pluton”, „Wall Street” czy „Urodzeni mordercy”, który wbrew intencjom reżysera przez wielu widzów został odebrany jako gloryfikacja przemocy. W istocie było to totalne oskarżenie środków masowego przekazu, a przede wszystkim telewizji, które, według niego, odpowiedzialne są za narastającą w społeczeństwie, nie tylko amerykańskim, przemoc.

Prezydencka trylogia
„W”, kolejny film „prezydenckiej trylogii” Stone’a, w odróżnieniu od poprzednich filmowych biografii, „JFK” i „Nixona”, nakręconych z dużego dystansu czasowego, powstawał w chwili, kiedy jego bohater pełnił jeszcze kadencję. Głośny, lecz krytykowany za wybiórcze przedstawianie faktów „JFK”, w 1991r. rozbudził na nowo dyskusję na temat zamachu na prezydenta Kennedy’ego. Film odniósł sukces kasowy, ale, co ważniejsze, skłonił administrację do przyjęcia ustawy odtajniającej mnóstwo niepublikowanych dotąd materiałów rządowych dotyczących zabójstwa Kennedy’ego.

Można to porównać z kampanią medialną zainspirowaną przez TVN, która w rezultacie doprowadziła do ekshumacji ciała gen. Władysława Sikorskiego. W obu przypadkach nie doszło do żadnych sensacyjnych odkryć, które rzuciłyby nowe światło na śmierć Kennedy’ego i Sikorskiego. „Nixonem” z kolei znany z lewicowych przekonań reżyser zaskoczył widzów, bo w filmie jedyny amerykański prezydent, który musiał odejść ze stanowiska przed czasem, to postać niemal tragiczna. W dużej mierze to jednak zasługa występującego w roli tytułowej Anthony’ego Hopkinsa.

Alkoholik wierzący w Jezusa
Chociaż Stone nie jest typowym reprezentantem hollywoodzkiego środowiska, to, podobnie jak jego większość, nie lubi partii republikańskiej. Przystępując do realizacji filmu o George’u Walkerze (stąd W, w odróżnieniu od ojca) Bushu, deklarował co prawda, że będzie fair wobec bohatera filmu, ale wyszło jak zwykle. Zresztą czy mogło być inaczej w przypadku twórcy z takim temperamentem politycznym? W 2002 roku pojechał na Kubę, gdzie w ciągu trzech dni nakręcił dokument będący zapisem spotkania z Fidelem Castro. Nagrał 30 godzin rozmów. W przeciwieństwie do krytycznego obrazu amerykańskiego politycznego establishmentu, z którym rozprawia się ostro w swoich filmach, Stone nie wykazał podobnej drapieżności w stosunku do najdłużej rządzącego amerykańskiego dyktatora. Odwrotnie.

« 1 2 3 »
oceń artykuł Pobieranie..

Dziennikarz działu „Kultura”

W latach 1991 – 2004 prezes Śląskiego Towarzystwa Filmowego, współorganizator wielu przeglądów i imprez filmowych, współautor bestsellerowej Światowej Encyklopedii Filmu Religijnego wydanej przez wydawnictwo Biały Kruk. Jego obszar specjalizacji to film, szeroko pojęta kultura, historia, tematyka społeczno-polityczna.

Kontakt:
edward.kabiesz@gosc.pl
Więcej artykułów Edwarda Kabiesza

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także