Nowy numer 43/2020 Archiwum

Pióro w kieszeni piżamy

Kiedy Barbara Gruszka-Zych po raz pierwszy spotkała się z Miłoszem, była początkującą dziennikarką, a jej dorobek literacki stanowił zaledwie jeden tomik poezji.

Życzliwość Noblisty, uwaga i czas poświęcone poetce zaowocowały licznymi spotkaniami i ciekawą korespondencją. Dzięki nim po- wstała książka Mój Poeta, która może stanowić cenne uzupełnienie obszernej bibliografii poświęconej Miłoszowi. Na jej kartach autorka pomieściła wiele spostrzeżeń, których próżno by szukać w innych opracowaniach biograficznych.

Wrażliwość Gruszki-Zych i jej zmysł obserwacji pozwalają dostrzec takie szczegóły, jak pióro tkwiące w kieszeni piżamy na wypadek, gdyby w nocy przyszedł do głowy jakiś wiersz, czy nawet „cętki zieleniny” na języku poety jedzącego zupę jarzynową. Na pozór mało istotne drobiazgi, a jednak to właśnie z nich wyłania się portret człowieka – niezwykle łagodnego, choć wydającego czasem surowe sądy, obdarzonego wielkim poczuciem humoru i dystansem do własnej osoby, otwartego na innych.

Uwagi poczynione na marginesach wierszy „młodszej koleżanki po piórze” sporo też mówią o jego wizji poetyckiego rzemiosła. „(…) widzę dobrą ewolucję pani pisania, odejście od siebie samej na rzecz skupienia się na szczegółach” – to jedno z wielu zdań, z których odczytać można elementy artystycznego credo Miłosza. Kiedy poetka mówi, że w nowych wierszach chciałaby ukryć płeć, Noblista odpowiada: „Ale przecież jesteśmy mężczyzną i kobietą. Od zawsze istnieje poezja tak zwana kobieca, nie ma się co wstydzić”.

Taki był Miłosz. Przynajmniej dla Barbary Gruszki-Zych. Onie-śmielał ją swoją osobowością i kunsztem twórczości, z drugiej jednak strony – ośmielał do odkrywania samej siebie. Jak dobry przewodnik, który we właściwym momencie mówi: dalej już musisz iść sama.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Szymon Babuchowski

Kierownik działu „Kultura”

Doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Przez cztery lata pracował jako nauczyciel języka polskiego, w „Gościu” jest od 2004 roku. Poeta, autor pięciu tomów wierszy. Dwa ostatnie były nominowane do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego, a „Jak daleko” został dodatkowo uhonorowany Orfeuszem Czytelników. Laureat Nagrody Fundacji im. ks. Janusza St. Pasierba, stypendysta Fundacji Grazella im. Anny Siemieńskiej. Tłumaczony na język hiszpański, francuski, serbski, chorwacki, czarnogórski, czeski i słoweński. W latach 2008-2016 prowadził dział poetycki w magazynie „44/ Czterdzieści i Cztery”. Wraz z zespołem Dobre Ludzie nagrał płyty: Łagodne przejście (2015) i Dalej (2019). Jest też pomysłodawcą i współautorem zbioru reportaży z Ameryki Południowej „Kościół na końcu świata” oraz autorem wywiadu rzeki z Natalią Niemen „Niebo będzie później”. Jego wiersze i teksty śpiewają m.in. Natalia Niemen i Stanisław Soyka.

Kontakt:
szymon.babuchowski@gosc.pl
Więcej artykułów Szymona Babuchowskiego

 

Zobacz także