Nic nowego w nauczaniu Franciszka: o kanapie i konieczności zejścia z niej usłyszeliśmy dobrych kilka lat temu. Czegoś jednak w tej metaforze brakuje, być może radykalnego gestu wobec miękkości kanapy, która jak bezpieczny Eden zdaje się momentami niewinną pokusą. Niektóre kanapy trzeba po prostu spalić albo pogodzić się z tym, że z chrześcijańskiego zapału sprzed lat nie pozostało już nic. Czyli ulec pokusie Jonasza: daj mi spokój, Panie.