Nowy numer 48/2020 Archiwum

Biskup przekonywał samego siebie

Wystarczy jeden ksiądz, bo Bóg wielką siłę z jednego uczyni

Przeżyłem miły dzień. Od kilku lat, po czeskiej stronie, w malowniczo położonym sanktuarium Panny Marie Pomocné 13 maja spotykają się diakoni, prezbiterzy i biskup dicecezji ostrawsko-opawskiej. Jak nie pojechać, skoro mam tam ledwie 15 kilometrów. Kustosz sanktuarium, o. Stanislav, wita mnie serdecznie – znamy się od dawna, przed laty notowałem jego opowieści z czasów totalitaryzmu. Pokazując ukwiecone zbocze, powiada: „Matka Boska ma krasne ogrody”. Wśród czeskich księży częściej niż wśród naszych można usłyszeć różne pobożne powiedzonka. Ktoś mówi o pogodzie, że wspaniała. Inny na to: „Przecież Matka Boska to Królowa Aniołów, muszą się starać”. Jakoś tak ciepło mi się na sercu zrobiło, gdy to usłyszałem. Bo w ogóle to atmosfera była miła, pobożna i bardzo kościelna.

Na pierwszy rzut oka tłumek zróżnicowany bardzo. Charakterystyczne twarze starszych kapłanów, na których odciśnięta jest historia czasów komunizmu – więzień, ciężkiej fizycznej pracy, nabytej nieufności. Młodzi już inni. Ale nie tacy jak w Polsce. Słucham kazania biskupa Lobkowicza. „Jedna Panna w Nazarecie. Jeden chleb w rękach Jezusa. Jeden Piotr. Jeden ksiądz w parafii i w okolicy”. I rozwija myśl: Wystarczy jeden, bo Bóg wielką siłę z jednego uczyni. Biskup stara się budzić w swoich księżach i diakonach nadzieję. Nie na to, że Kościół w ich kraju nabierze innego znaczenia, że nagle zaczną być rodakom bardzo potrzebni. Budzi nadzieję, że to wszystko, co czynią – nieraz samotnie trudząc się dla Jezusa, Ewangelii, Kościoła – ma sens, jest potrzebne i owocne.

Słucham tego i zastanawiam się, czy biskup mówi do swoich księży, czy przede wszystkim do samego siebie... Po Mszy posiłek – gorąca kiełbasa na tekturowej tacce, hořčice, chleb, kawa, herbata, pivečko. Tworzą się grupy. Ożywione rozmowy, emanująca ze wszystkich radość. Pracują rozrzuceni nieraz daleko od siebie. Okazja, by się spotkać i pogadać. Pochodzący z Polski księża identyfikują mnie po zdjęciu z „Gościa”, dziękują za internetowe kazania. A teologiczny wykład miał młody doktor z uniwersytetu praskiego, karmelita z Zaolzia, przy owej kiełbasce rozmawiający kapitalną śląską gwarą. Po cichu wam powiem, że frekwencja księży lepsza niż na analogicznym spotkaniu w naszej diecezji. Pewnie dlatego, że tu pogodę mieli udaną, a dojazd dalszy.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Agata Puścikowska

Dziennikarz działu „Polska”

Absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Warszawskim. Od 2006 r. redaktor warszawskiej edycji „Gościa”, a od 2011 dziennikarz działu „Polska”. Autorka felietonowej rubryki „Z mojego okna”. A także kilku wydawnictw książkowych, m.in. „Wojenne siostry”, „Wielokuchnia”, „Siostra na krawędzi”, „I co my z tego mamy?”, „Życia-rysy. Reportaże o ludziach (nie)zwykłych”. Społecznie zajmuje się działalnością pro-life i działalnością na rzecz osób niepełnosprawnych. Interesuje się muzyką Chopina, książkami i podróżami. Jej obszar specjalizacji to zagadnienia społeczne, problemy kobiet, problematyka rodzinna.

Kontakt:
agata.puscikowska@gosc.pl
Więcej artykułów Agaty Puścikowskiej

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także