Przespaliśmy ostatnią dekadę, jeśli chodzi o budowanie nowoczesnego systemu obrony cywilnej. I jest to zarzut pod adresem państwa, samorządów, ale i obywateli. Dla większości z nas wojna nad Wisłą wciąż jest czymś niewyobrażalnym. Czy nadal nic się w tej sprawie nie robi? Nie jest tak źle, jak się wydaje – Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, samorządy, trzeci sektor pracują pełną parą, wydają broszury, prowadzą szkolenia i akcje edukacyjne. Ale na pewno trzeba robić więcej, bo zagrożenie agresją o nieznanym jeszcze do końca charakterze stało się naprawdę realne. Teoria to za mało, potrzebne jest pilne przejście w fazę praktycznych ćwiczeń, gier i symulacji. Bo poziom samoorganizacji społecznej, wiedza, odpowiedzialność i przeszkolenie obywateli na wypadek wojny jest równie istotne jak obecność wojsk NATO na polskiej ziemi. Dziś nie tylko czołgi czy rakiety, ale realnie istniejąca obrona cywilna staje się kluczowym elementem odstraszania potencjalnego agresora.