Na kogo czekamy? Kto na nas czeka? Najprostsza odpowiedź mogłaby nawiązać do słów Izajasza: „Dziecię nam się narodziło”, które usłyszymy w Boże Narodzenie. Ale najrozsądniejsze odpowiedzi zazwyczaj wymagają odrobiny namysłu.

Dobrze więc sprawdzić, co dalej Izajasz o tym Dziecięciu napisał. I jak Je nazwał: Przedziwnym Doradcą, Bogiem Mocnym, Odwiecznym Ojcem (!) i… Księciem Pokoju. O tych imionach oczekiwanego Mesjasza można dowiedzieć się więcej z cyklu tekstów ks. Adama Pawlaszczyka i ks. Rafała Bogackiego. Zapraszamy także do adwentowej szkoły modlitwy. Każdy, kto posiada subskrypcję cyfrową, może pobrać całość w trzech formatach: EPUB, MOBI lub PDF.

Jeśli masz aktywną subskrypcję „Gościa Niedzielnego”, możesz pobrać e-booka po zalogowaniu się na swoje konto na: gosc.pl. 
Nie masz jeszcze subskrypcji? Sprawdź: subskrypcja.gosc.pl.

Fragment e-booka:

W tajemnicy wcielenia jest coś porażającego: absolutna moc (Bóg Mocny) przyobleka się w ciało absolutnej niemocy (dziecko, po dziewięciu miesiącach kształtowania się w łonie matki, rodzi się i spoczywa w skrajnie nędznych warunkach). Polskie „Bóg się rodzi, moc truchleje” wyrazi to w bardzo klarowny sposób – „ma granice Nieskończony”. Spotkanie niemocy z mocą jest kwintesencją miłości Boga do człowieka i jednocześnie wyzwaniem. Tak o nim powiedział w Boże Narodzenie 2005 roku w swoim orędziu Benedykt XVI: „Zbudź się, człowieku trzeciego tysiąclecia! W Boże Narodzenie Wszechmocny staje się dzieckiem i prosi o pomoc i opiekę. Jego sposób bycia Bogiem poddaje krytyce nasz sposób bycia człowiekiem; Jego pukanie do naszych drzwi domaga się odpowiedzi na pytanie o naszą wolność i zrewidowania naszego stosunku do życia i jego pojmowania”.
Bóg puka do drzwi człowieka. Zazwyczaj jednak widzimy to na odwrót, zwłaszcza w naszym życiu modlitwy. Zdaje nam się, że przychodzi odpowiedni moment, klękamy zatem bądź siadamy, odseparowani od ewentualnych rozproszeń, i kiedy jesteśmy gotowi, zaczynamy… pukać. Symbolicznie – do „niebios bram”. Prawda o modlitwie jest jednak zupełnie inna. Modlić się znaczy słyszeć pukanie Boga do swojego życia, do swoich drzwi. Do siebie. Jest to pukanie delikatne, nie nachalne, więc czasem trudno je usłyszeć i osiągnąć przeświadczenie, że to właśnie On jest sprawcą wszelkiej naszej modlitwy. A tymczasem On wie, że „przechowujemy skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas”. 
Glina w dłoniach garncarza – to najlepsze porównanie przy próbie opisu tego, co dzieje się z duszą człowieka, kiedy się modli. Palce Boga formują kształt wedle własnego uznania. To dlatego nie warto modlić się jak faryzeusz – „zwrócony ku sobie samemu”, a przy próbie jakiejkolwiek ingerencji ze strony Boga w twoje życie starać się zatrzymać koło garncarskie choćby na moment, żeby naszkicować garncarzowi lepszy wariant samego siebie.