Pokolenie zasypane tysiącami ofert, z których każda jest „jedyna i niepowtarzalna”, może mieć problem z przyjęciem za prawdziwą dewizy Augustyna. Nie jest ona żadnym tanim chwytem marketingowym promującym Kościół katolicki, ale podsumowaniem burzliwego, pełnego zawirowań, napięć i bezkompromisowych poszukiwań życia autora „Wyznań” z całą jego złożonością, szarpaniną, wzlotami i upadkami i zaznaczeniem szczęśliwego finału. To streszczone w jednym zdaniu jego CV. Cytujemy zazwyczaj drugą część tej wypowiedzi i to ona weszła w krwiobieg kultury (znajdziemy ją na stronach z łacińskimi sentencjami), jej sens zrozumiemy jednak dopiero, czytając jej rzadko przytaczany początek: „Stworzyłeś nas (…) jako skierowanych ku Tobie”.

Dlaczego nasze serce jest niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu? Bo jesteśmy z Niego. „Jesteśmy Jego własnością i owcami w Jego ręku”, więcej: jesteśmy Jego dziećmi. Zaprosił nas do rodziny. Płynie w nas królewska krew, nosimy boskie DNA i każda próba poszukiwania prawdy poza Nim kończy się rozczarowaniem. „Jesteś o wiele bardziej spokrewniony z Bogiem, niż przypuszczasz” – wołał Abraham Joshua Heschel.