Nowy numer 3/2022 Archiwum

Największy paradoks świata

„Nieludzki Bóg!” – czytam w warczących komentarzach. Jest w tym ziarno prawdy: żaden człowiek nie mógłby wymyślić Kogoś podobnego.

Jest Boski. I ludzki. Do szpiku kości. Dobrowolnie ogałaca się z chwały, by ruszyć w drogę krzyża, umyć brudne nogi uczniów, stanąć na końcu kolejki i ostatecznie na Golgocie „stać się grzechem”, „zwracając się przeciwko samemu sobie” (to określenie Benedykta XVI).
Nie ma granic. Jest wieczny, nieśmiertelny, nieskończony. Słowa są bezradne wobec Jego potęgi. A jednak „Ma granice nieskończony” – śpiewamy.

Syn Nieśmiertelnego upokarza się i schodzi na ziemię po to, by nauczyć się być śmiertelnym człowiekiem. Król przyjmuje reguły tego świata, by stać się sługą. „Istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi” (Flp 2, 6-9).

Szuka przyjaciół, nie podwładnych. Chce, żebyśmy przyszli do Niego kierowani miłością, a nie lękiem.

Od lat porusza mnie scena biblijna zapowiedź Wcielenia: scena, w której młodziutki Dawid zawiera przymierze z Jonatanem. Z jednej strony stoi pastuch, „zabrany od owczych zagród”, z drugiej syn samego króla Saula.

„Jonatan zdjął płaszcz, który miał na sobie, i oddał go Dawidowi, jak i resztę swojego stroju - aż do swego miecza, łuku i pasa” (1 Sm 18, 4).
Jonatan oddaje Dawidowi drogi książęcy płaszcz – Dawid swą lichą pasterską suknię.
Jonatan podaje Dawidowi miecz i łuk – Dawid swą procę.
Jonatan przekazuje swój drogocenny królewski pas – Dawid rzemień.
Gdyby ktoś wówczas popatrzył na nich, zauważyłby Dawida – bogatego syna królewskiego i… skromnego pasterza Jonatana. Obok siebie stali „książę i żebrak”. Czy nie takiej nieoczekiwanej zamiany miejsc dokonał Mesjasz, przychodząc jako bezbronne niemowlę?

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Marcin Jakimowicz

Dziennikarz działu „Kościół”

Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Śląskim. Po studiach pracował jako korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej i redaktor Wydawnictwa Księgarnia św. Jacka. Od roku 2004 dziennikarz działu „Kościół” w tygodniku „Gość Niedzielny”. W 1998 roku opublikował książkę „Radykalni” – wywiady z Tomaszem Budzyńskim, Darkiem Malejonkiem, Piotrem Żyżelewiczem i Grzegorzem Wacławem. Wywiady z tymi znanymi muzykami rockowymi, którzy przeżyli nawrócenie i publicznie przyznają się do wiary katolickiej, stały się rychło bestsellerem. Wydał też m.in.: „Dziennik pisany mocą”, „Pełne zanurzenie”, „Antywirus”, „Wyjście awaryjne”, „Pan Bóg? Uwielbiam!”, „Jak poruszyć niebo? 44 konkretne wskazówki”. Jego obszar specjalizacji to religia oraz muzyka. Jest ekspertem w dziedzinie muzycznej sceny chrześcijan.

Czytaj artykuły Marcina Jakimowicza


Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także