Nowy numer 3/2022 Archiwum

Katocelebryci

„Gwiazdorzą zamiast ewangelizować” – słyszę o rozpoznawalnych nad Wisłą osobach „ze świecznika”, które zdecydowały się głosić Dobrą Nowinę.

Po pierwsze: śmieszy mnie często przywoływane mediach społecznościowych  określenie „katocelebryci”. Nie wiem, co miałoby oznaczać. To oskarżenie o popularność? Podszytą zazdrością „klikalność” na Youtube?

Nie sądzę, abym nie był sądzony. Na tym powinienem poprzestać. Zostawiam sąd Temu, który bada serca ogniem.
Po drugie: brak anonimowości, niemożność przejścia przez ulicę incognito, to cena, jaką niektórzy zdecydowali się zapłacić. Nie szukali jej.

Widziałem proboszcza, który musiał wziąć za frak mojego znajomego, służącego od lat modlitwą o uzdrowienie. Po to, by znalazł godzinkę, by w spokoju zjeść na plebanii obiad. Ustawiła się długa kolejka osób proszących o modlitwę. Nie obyło się bez prób emocjonalnego szantażu: „To ja przyjechałam tu z niepełnosprawnym synem aż z Wielkopolski, a pan nie ma dla nas czasu? Duch Święty na pewno chce, by pan się teraz pomodlił”. Proboszcz rzucił krótko: „Duch Święty chce, by teraz był obiad”.

– Po rekolekcjach w Spodku czy w Tauron Arenie ustawiają się do was długie kolejki – zaczepiłem dominikanina ojca Tomasza Nowaka. – Każdy ma jedynie chwilę, by wyrzucić z siebie coś najważniejszego na świecie, problem na śmierć i życie, historię choroby, opowieść o ciemności, depresji, zawirowaniach. Ucieka ojciec od takich sytuacji?

– Miałem z tym ogromny problem. Pamiętam, że kiedy szedłem modlić się do Pana Jezusa przy relikwiach bł. Piotra Jerzego Frassatiego, które przyjechały do nas na zakończenie rekolekcji, mówiłem: „Czemu Ty mi to robisz, ja nie chcę tak, żebym nie mógł normalnie przejść ulicą”. I wtedy usłyszałem w sercu głos: „Chcesz być taki jak Ja?”. Odpowiedziałem, że niczego bardziej nie pragnę, a On: „Ja tak miałem”. Wtedy sobie uświadomiłem, że Jezus też nie mógł spokojnie przejść, ale to nie spowodowało, że został gwiazdorem – został Zbawicielem. Jeśli tylko się nie dam od Niego w żaden sposób oddzielić, niech robi, jak uważa. To było dla mnie uzdrawiające, przełomowe i dało mi dużo cierpliwości. Jeśli ktoś mnie zaczepi na ulicy, żeby podziękować czy poprosić o błogosławieństwo, zdjęcie czy cokolwiek, pokornie – na ile umiem – spełniam jego prośbę i idę dalej. Oczywiście badam w sercu, czy nie gwiazdorzę, bo to nie miałoby sensu…

I po trzecie: od lat uspokaja mnie ponadczasowa intuicja Gamaliela: „Jeżeli od ludzi pochodzi ta myśl czy sprawa, rozpadnie się, a jeżeli rzeczywiście od Boga pochodzi, nie potraficie ich zniszczyć”. Zostaw to. Jeśli to nie jest z Boga, padnie.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Marcin Jakimowicz

Dziennikarz działu „Kościół”

Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Śląskim. Po studiach pracował jako korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej i redaktor Wydawnictwa Księgarnia św. Jacka. Od roku 2004 dziennikarz działu „Kościół” w tygodniku „Gość Niedzielny”. W 1998 roku opublikował książkę „Radykalni” – wywiady z Tomaszem Budzyńskim, Darkiem Malejonkiem, Piotrem Żyżelewiczem i Grzegorzem Wacławem. Wywiady z tymi znanymi muzykami rockowymi, którzy przeżyli nawrócenie i publicznie przyznają się do wiary katolickiej, stały się rychło bestsellerem. Wydał też m.in.: „Dziennik pisany mocą”, „Pełne zanurzenie”, „Antywirus”, „Wyjście awaryjne”, „Pan Bóg? Uwielbiam!”, „Jak poruszyć niebo? 44 konkretne wskazówki”. Jego obszar specjalizacji to religia oraz muzyka. Jest ekspertem w dziedzinie muzycznej sceny chrześcijan.

Czytaj artykuły Marcina Jakimowicza


Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także