Nowy numer 42/2019 Archiwum

Piękno bawi świat

Jak może być piękny, skoro jest tak brzydki? – wyrzuciła z siebie znajoma, która wróciła z Manoppello. „Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał” – prorokował o „najpiękniejszym z synów ludzkich” Izajasz.

Część pielgrzymów wraca z Manoppello zdegustowanych. Doznali estetycznego szoku. Przyjeżdżają zniesmaczeni. Ruszyli do Abruzji, by zobaczyć obraz „nie z tego świata”, a ujrzeli spuchnięte wargi, podbite oczy, zniekształcone rysy. „Jak może być piękny, skoro jest tak brzydki? – wyrzuciła z siebie znajoma, która wróciła z Italii.

– Nie można mieć do nich pretensji. Jezus naprawdę nie wygląda zbyt atrakcyjnie. Ale jest piękny! – opowiadał mi Johannes Hartl z Domu Modlitwy w Augsburgu. – Spójrz na chore dziecko: ono jest piękne! To nie przypadek, że chrześcijańska sztuka zawsze malowała i rzeźbiła krzyż. To inny, głębszy wymiar piękna, trudny do zrozumienia dla współczesnego świata.

To rzeczywiście piękno nie nadające się na okładki kolorowych czasopism.

„Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał – prorokował o „najpiękniejszym z synów ludzkich” Izajasz. Spotkałem jednak ludzi, którzy zakochali się w Mesjaszu, wpatrując się w Jego umęczoną, skatowaną twarz.

„Uczynił twarz swą jak głaz” – czytamy. Naprawdę chciał przejść wszystkie etapy męki, dojść do samego końca, do słów: „Wykonało się”. Umierał w chwili, gdy w Świątyni wieszało się na hakach za tylne nogi baranki, zdejmowało z nich skórę i wyjmowało wnętrzności, by części przeznaczone na spalenie złożyć na ołtarzu. Jest Barankiem, który gładzi grzechy świata.

„Pan Niebiosów obnażony” – śpiewaliśmy kilkadziesiąt dni temu. Jak prawdziwe są słowa tej kolędy! Pan Niebiosów stanął obnażony przed kulącą się ze śmiechu gawiedzią. Jak wielka jest pycha człowieka, który ma czelność wystawiania Boga na pośmiewisko, ukazywania nagości Tego, którego „miłość zakrywa wiele grzechów”.

Wizerunkiem, który najmocniej do mnie przemawia, jest ikona Pantokratora z monasteru św. Katarzyny na górze Synaj. Jedno oko Jezusa jest większe, opuchnięte, podbite. To specjalny zabieg tych, którzy pisali tę ikonę: połowa twarzy symbolizuje naturę boską Mesjasza, połowa ludzką.

Jest piękny. Cóż z tego że współczesna kultura parafrazuje wypowiedź Dostojewskiego i rechocze: „Piękno bawi świat”?

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Marcin Jakimowicz

Dziennikarz działu „Kościół”

Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Śląskim. Po studiach pracował jako korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej i redaktor Wydawnictwa Księgarnia św. Jacka. Od roku 2004 dziennikarz działu „Kościół” w tygodniku „Gość Niedzielny”. W 1998 roku opublikował książkę „Radykalni” – wywiady z Tomaszem Budzyńskim, Darkiem Malejonkiem, Piotrem Żyżelewiczem i Grzegorzem Wacławem. Wywiady z tymi znanymi muzykami rockowymi, którzy przeżyli nawrócenie i publicznie przyznają się do wiary katolickiej, stały się rychło bestsellerem. Wydał też m.in.: „Dziennik pisany mocą”, „Pełne zanurzenie”, „Antywirus”, „Wyjście awaryjne”, „Pan Bóg? Uwielbiam!”, „Jak poruszyć niebo? 44 konkretne wskazówki”. Jego obszar specjalizacji to religia oraz muzyka. Jest ekspertem w dziedzinie muzycznej sceny chrześcijan.

Czytaj artykuły Marcina Jakimowicza


Zobacz także

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji