Po ogłoszeniu werdyktu Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO niektórzy zaczęli szukać Tarnowskich Gór na mapie: w okolicach Tarnowa się nie udało, a i w górach żadnych nic podobnego nie znaleźli. Nazwa rzeczywiście może być myląca. Położone ok. 25 km na północ od Katowic miasto od lat jest jedną z wizytówek Górnego Śląska. O wsi Tarnowice zrobiło się głośno w 1490 roku, gdy – jak głosi legenda – chłop Rybka wyorał na swoim polu bryłę kruszcu, która okazała się srebronośna. Tak zaczęło się odkrywanie pozostałych bogactw tej ziemi – rud ołowiu, cynku i żelaza. Odkrycia przyciągały osadników, powstawały liczne kopalnie – czyli, po staropolsku, gory. Do dziś w sąsiednich miejscowościach naturalne jest używanie krótkiego zwrotu „na Gorach” zamiast „w Tarnowskich Górach”. Jednak nawet kojarzący Tarnowskie Góry z Kopalnią Srebra czy Sztolnią Czarnego Pstrąga turyści nie zawsze zdawali sobie sprawę, że to tylko niewielka część całego – głównie podziemnego – bogactwa, jakie kryje się na obszarze miasta, sięgając aż do sąsiedniego Bytomia i Zbrosławic. Na listę UNESCO zostało wpisane nie tyle miasto Tarnowskie Góry, ile cały zespół kopalń ołowiu, srebra i cynku wraz z systemem gospodarowania wodami podziemnymi. W sumie 28 elementów tworzących jedną całość. To prawdziwy majster­sztyk rozciągający się na ogromnym obszarze. Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej udowodniło światu, że Górny Śląsk posiada atuty, których nie zawaha się użyć.