Gdy prorok wieści, by na pustyni przygotować drogę dla Pana, ewangelista na pustyni lokuje głos, który każe przygotować drogę. Niby tylko przesunięty przecinek, a perspektywa przesuwa się w każdy zakątek, gdzie pokręciły się ludzkie drogi i gdzie powinien przyjść Pan Bóg. Czy stajemy wobec nadużycia ze strony ewangelisty? Niekoniecznie, bo hebrajski tekst Księgi Izajasza nie używał znaków przestankowych – te wymyślono znacznie później. Zresztą nie znał ich jeszcze także i pisany język grecki doby Nowego Testamentu. Czyli właściwie to my postawiliśmy te przecinki, wyznaczając pola interpretacji.