Chrystus Pan, mówiąc o wspólnocie swych uczniów, pokazał ją jako owczarnię. Siebie samego nazwał „bramą owiec”. Natomiast pierwsze czytanie kontynuuje to, co stanowiło pierwszą homilię Kościoła, jaką w dniu Pięćdziesiątnicy wygłosił św. Piotr, kiedy przedstawił biblijny dowód na zmartwychwstanie Mesjasza. Teraz autor Dziejów Apostolskich opowiada o reakcji słuchaczy. Najpierw było pytanie: „Cóż mamy czynić, bracia?”. Święty Piotr odpowiada: „Nawróćcie się i niech każdy z was przyjmie chrzest w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie w darze Ducha Świętego”. Zaprasza, by ci, którzy gotowi byli przyjąć orędzie o zbawieniu, przyniesionym przez Chrystusa, stali się członkami wspólnoty Kościoła. „Dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których Pan, Bóg nasz, powoła” – obiecuje. Obietnica to spełnienie prorockich orędzi. One wypełniły się w Jezusie Chrystusie. Dotyczyły zarówno Jego ziemskiej działalności, jak i zbawczego cierpienia oraz zmartwychwstania.

Potrzebowali jeszcze „duchowego mleka”, aby dojrzeć do przyjmowania „pokarmu stałego”. Małemu dziecku nie można proponować kotleta schabowego. Musi do niego dorosnąć. Chrystusowe powołanie: „pójdź za Mną” musi być doprowadzone do ostatecznych konsekwencji. Nasz Pan zostawił nam wzór – „gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył, gdy cierpiał, nie groził. On sam w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości – krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni”.

1. Przy czym ten tytuł pojawia się w zdecydowanej większości tekstów jako zapowiedź wyjątkowej interwencji Boga w historię. To mesjańskie obietnice nadejścia Dobrego Pasterza, który zastąpi wszystkich nieudolnych lub złych pasterzy i sam poprowadzi swój lud we właściwy sposób, zapewniając mu ochronę i dobre pastwiska. Jezus jest spełnieniem tych zapowiedzi i oczekiwań Starego Testamentu. Przychodzi jako Pasterz do zagubionej ludzkości. Wyprowadza z pustyni grzechu i śmierci na pastwiska wiecznego życia. Nie chce, by owce śmierdziały grzechem. Oddaje za nie swoje życie, aby je wykąpać w swojej zbawczej krwi. Chce, by pachniały czystością łaski, świeżością nowego życia, wonią świętości. Chce je namaścić Duchem Świętym.