Można było je odnieść i do innych przywódców. Tyle że rzecz rozgrywała się na zasadzie „uderz w stół, a nożyce się odezwą” – kto protestował, sam siebie wskazywał jako adresata papieskich pouczeń; kto siedział cicho, mógł udawać, że to nie o nim. Kwestie dotyczące pokoju, sprawiedliwości, także w relacjach międzynarodowych, to sprawy bardzo ważne.