Nie prowadzę badań nad tym zagadnieniem, ale pięć minut opowieści Elizy Kąckiej było być może najbardziej osobistymi i przejmującymi pięcioma minutami, które zostały kiedykolwiek wypowiedziane w najbardziej reprezentacyjnej na opolskim uniwersytecie Auli Błękitnej Collegium Maius. – Moja córka była wtedy przeuroczym, czteroletnim, rozbieganym i bardzo zadowolonym dzieckiem. Tylko z mową „było coś nie tak”. A potem to EKG. I dziecko zaczyna zataczać coraz mniejsze kręgi. Najpierw wychodzi ze mną tylko kawałek na spacer, po czym nie chce nawet pójść do lasu – chociaż las był jej naturalnym środowiskiem. Zapętla się, zapętla, zapętla... W tym sensie, że w pewnym momencie zaczęła przebywać już tylko w mieszkaniu, a dwa dni później – wyłącznie w pokoju. Żyła w zasadzie w jednym kącie. Nie wypowiedziała słowa przez pół roku – mówiła Eliza Kącka, podwójna laureatka Nagrody „Nike” (nagroda jury i czytelników) w roku 2025 za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”.