Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nakazujący wpisanie „aktu małżeństwa” dwóch mężczyzn zawartego w Berlinie do polskiego rejestru Urzędu Stanu Cywilnego wywołał niepokój, co będzie dalej. Wróciły pytania, czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, na które wyrok NSA się powoływał, jest ważniejsze od polskiej konstytucji uznającej za małżeństwo wyłącznie związek kobiety i mężczyzny, a także czy nie stanowi naruszenia tzw. protokołu polsko-brytyjskiego do traktatu lizbońskiego, gwarantującego nam zachowanie odrębności w kwestiach obyczajowych. Mamy bowiem do czynienia z tzw aktywizmem prawnym i wkraczaniem TSUE w kompetencje państw członkowskich. Tych, którzy się takim praktykom sprzeciwiają, próbuje się dziś zagonić do zagrody z napisem „polexit”. W rzeczywistości bronią oni porządku prawnego zapisanego w traktatach, w myśl zasady pacta sunt servanda – umów należy dotrzymywać. Bronią Unii, do jakiej przystępowaliśmy, i gwarancji, jakie dla Polski zostały wynegocjowane przez… rząd Donalda Tuska w 2008 roku.