Przeklęty!

„Tak mówi Pan: «Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku” (Jr 17, 5) – czytam słowa Jeremiasza, gdy kolejny rozpoznawalny duszpasterz i autor poczytnych książek wiesza sutannę lub habit na kołku. Część komentatorów kipi wówczas z oburzenia, część rusza na krucjatę, często stosując niezwykle popularny nad Wisłą manewr wyparcia i ignorując fakty reagując hasłami: „Murem za ks. XX!”. Jest przecież „taki charyzmatyczny, dobry, elokwentny i na dodatek pobożny”.

Gdy słyszę o podobnych upadkach wracam do słów Jeremiasza: „Przeklęty mąż, który pokłada ufność w człowieku”.

Odtrutka? Dalszy ciąg tego czytania: „Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją”.

„Lepiej się uciec do Pana, niż pokładać ufność w człowieku. Lepiej się uciec do Pana, niżeli zaufać książętom” (Ps 118, 8-9) – zawoła psalmista.

Osoba zakorzeniona w Bogu jest jak Wańka-wstańka. Ponieważ środek ciężkości ma w sobie, nie pozwoli się wywrócić. „Zapuszcza korzenie ku strumieniowi i gdy nadejdzie upał zachowa zielone liście; także w roku posuchy.