Mógłbym zadać pytanie: „Po co są osoby konsekrowane w XXI wieku?”, tyle że one same bardzo nie lubią tego sformułowania, które w utylitarnym do granic możliwości świecie brzmi całkowicie zasadnie. „Nie jesteśmy po coś” – słyszę od ponad dwudziestu lat jako dziennikarz. „W praktycznym do bólu świecie jesteśmy znakiem, że można kochać bezinteresownie, bo przecież jesteśmy stworzeni po to, by nas kochać”.

„Wbrew pozorom my, »nic nie robiąc«, bardzo wiele czynimy w wymiarze duchowym. Albo inaczej: dzięki temu, że stąd płyną hymny uwielbienia, bardzo wiele się dzieje w wymiarze duchowym. Ponieważ oddając się całkowicie do dyspozycji Boga, pozwalamy Mu, by przez nas działał, oddajemy Mu pole do działania i pozwalamy, by traktował nas jako narzędzia swej łaski. Jeżeli człowiek nie ma wiary, wszystko rzeczywiście traci sens i dla takich ludzi jesteśmy darmozjadami” – usłyszałem od o. Mateusza Kolbusa, przeora kamedułów na krakowskich Bielanach.Co ciekawe, choć statystyki powołań maleją, do furt zakonów o surowej regule wciąż pukają nowi kandydaci. Przychodzą ze świata przepełnionego miałkością i duchowymi „erzacami”, bo pociąga ich to, co radykalne, świeże, jednoznaczne.