Reklama

    Nowy numer 12/2023 Archiwum

Co nas wydobywa z nieobecności w świecie?

Nie bój się, tylko wierz. Mk 5,36

Mk 5, 21-43

Gdy Jezus przeprawił się z powrotem łodzią na drugi brzeg jeziora Genezaret, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie: «Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła». Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał.

A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się Jego płaszcza. Mówiła bowiem: «Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa». Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w swym ciele, że jest uleczona z dolegliwości.

A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: «Kto dotknął mojego płaszcza?» Odpowiedzieli Mu uczniowie: «Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto Mnie dotknął». On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła.

Wtedy kobieta podeszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, padła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę. On zaś rzekł do niej: «Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź wolna od swej dolegliwości».

Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli: «Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?» Lecz Jezus, słysząc, co mówiono, rzekł do przełożonego synagogi: «Nie bój się, wierz tylko!» I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego.

Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Widząc zamieszanie, płaczących i głośno zawodzących, wszedł i rzekł do nich: «Czemu podnosicie wrzawę i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi». I wyśmiewali Go. Lecz On odsunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: «Talitha kum», to znaczy: «Dziewczynko, mówię ci, wstań!» Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia.

Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym się nie dowiedział, i polecił, aby jej dano jeść.

Czytaj Pismo Święte w serwisie gosc.pl: biblia.gosc.pl

Nie bój się, tylko wierz.
Mk 5,36

Ewangelia z komentarzem. Co nas wydobywa z nieobecności w świecie?
Gość Niedzielny

Dwa zdania: „Talitha kum – Dziewczynko, wstań” i „Córko, twoja wiara cię uzdrowiła”, które Jezus wypowiada do bohaterek dzisiejszej Ewangelii, są kluczem do ich zrozumienia. Nie ma tu niczego spektakularnego, choć same wydarzenia bez wątpienia są spektakularne. Kiedy jednak patrzymy na nie z perspektywy wiary, widzimy sytuację osób, które tracą kontakt z otoczeniem. Zarówno kobieta cierpiąca na krwotok, jak i ta mała dziewczynka w pewnym sensie przestały dla świata istnieć. Tak czasem dzieje się w naszym życiu. Powody mogą być różne. Czasem wydaje się, że już nikt z nami nie chce obcować. Tym, co nas wydobywa z nieobecności w świecie, jest wiara. Ona nadaje sens naszemu byciu tu, na ziemi. Jako ludzie wierzący z każdej sytuacji możemy powstać i iść dalej, możemy odrodzić się i na nowo zacząć żyć.

Przeczytaj Czytania na każdy dzień

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy