W Roku Eucharystii wierni mogą uzyskać odpust zupełny za każdym razem, gdy z powagą wezmą udział w jakimś obrzędzie (np. adoracji) lub nabożeństwie ku czci Najświętszego Sakramentu, wystawionego uroczyście lub przechowywanego w tabernakulum. Trzeba spełnić zwykłe warunki konieczne do otrzymania odpustu zupełnego, czyli: przystąpić do spowiedzi, przyjąć Komunię św. i pomodlić się w intencjach Ojca Świętego, zachować wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.

Specjalny odpust przysługuje także osobom duchownym, członkom instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego oraz innym wiernym, zobowiązanym do odmawiania Liturgii Godzin – czyli modlitwy brewiarzowej – jeśli odmówią ją przed Najświętszym Sakramentem. Mogą go uzyskać też ci, którzy są przyzwyczajeni do takiej modlitwy z czystej pobożności, gdy wieczorem odmówią przed Najświętszym Sakramentem Nieszpory i Kompletę, czyli wieczorną modlitwę brewiarzową. Mogą to zrobić we wspólnocie lub indywidualnie.

W ogłaszającym specjalne odpusty dekrecie „Miraculorum Maximum” pomyślano również o ludziach, którzy z powodu choroby lub z innych słusznych przyczyn nie mogą adorować Najświętszego Sakramentu w kościele. Aby uzyskać odpust, muszą oni „duchowo nawiedzić Najświętszy Sakrament pragnieniem serca oraz odmówić Modlitwę Pańską i Wierzę, dodając wezwanie do Jezusa Sakramentalnego”. No i oczywiście spełnić warunki zwyczajne.

A jeśli nie mogą uczynić nawet tego, wystarczy, że „jednocząc się pragnieniem wewnętrznym z tymi, którzy praktykują w formie zwyczajnej działanie przepisane dla uzyskania odpustu, ofiarują Bogu Miłosiernemu chorobę i problemy swego życia”.