Nowy numer 48/2020 Archiwum

Świadectwo nadal aktualne

Nie byłoby współczesnej Europy bez procesu wzajemnego wybaczenia sobie krzywd i zbrodni, oczyszczenia pamięci i pojednania.

Kamieniem milowym w relacjach polsko-niemieckich stał się list biskupów polskich do niemieckich, przekazany pod koniec Soboru Watykańskiego II 18 listopada 1965 r. z przesłaniem: „przebaczamy i prosimy o przebaczenie”.  Napisany w profetycznym duchu budowania ponad podziałami, otwierał dialog różnych osób oraz środowisk po obu stronach granicy. Jedną z jego  politycznych  konsekwencji było późniejsze uznanie przez władze RFN polskich granic zachodnich, co do dzisiaj jest fundamentem pokoju w Europie. 55 rocznicę tego bezprecedensowego aktu chrześcijańskiej wyobraźni przypomnieli we  wspólnym oświadczeniu współprzewodniczących Rady Fundacji Maksymiliana Kolbego, arcybiskupi Wiktor Skworc i Ludwiga Schick.

Historyczny akt wpisali we współczesną sytuację Europy targanej wieloma sporami i namiętnościami, potęgowanymi przez kryzys migracyjny i pandemię. Warto zauważyć, że warunkiem umożliwiającym proces pojednania polsko-niemieckiego było stanięcie w prawdzie przez Niemców i wzięcie na siebie odpowiedzialności za bezmiar zbrodni i krzywd popełnionych na Polakach w czasie II wojny światowej. Jednak w przeciwieństwie do Holocaustu wiedza o tym, jak wyglądała niemiecka okupacja w Polsce w RFN nadal nie jest powszechna. Nie stanowi, jak Holocaust, elementu obywatelskiego wychowania. Tę lukę może zapełnić inicjatywa niemieckiego federalnego parlamentu utworzenia polskiego miejsca pamięci w centrum Berlina. Procesy polityczne muszą być zakorzenione w przemianie sumień wielu ludzi. 

Przykładem takiego myślenia po stronie niemieckiej było  utworzenie w  październiku 1973 r. Maximilian-Kolbe-Werk (Dzieła im. Maksymiliana Kolbego) stowarzyszenie niosącego pomoc ofiarom gett i byłym więźniom niemieckich obozów koncentracyjnych. Od 2007 r. ta inicjatywa jest kontynuowana w ramach wspieranej przez episkopatu Polski i Niemiec Fundacji im. Maksymiliana Kolbego. Wykorzystując  wcześniejsze dokonania Fundacja stara się działać na rzecz pojednania w warunkach współczesnej Europu. Efektem było jej zaangażowanie w misję pojednania w krajach byłej Jugosławii, a zwłaszcza na terenie Bośni i Hercegowiny.

Szczególną formą aktywności Fundacji jest zaangażowanie  w działalność Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu. Od lat gromadzi młodych ludzi różnych narodów przeżywających traumę dramatycznej przeszłości, uczy ich dialogu prowadzącego do przebaczania i pojednania. Jak piszą biskupi Skworc i Schick w aktualnej kondycji Europy i świata „nadal potrzeba świadectwa chrześcijańskiego pojednania”, stąd aktualność przesłania listu z 1965 r.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Andrzej Grajewski

Dziennikarz „Gościa Niedzielnego”, kierownik działu „Świat”

Doktor nauk politycznych, historyk. W redakcji „Gościa” pracuje od czerwca 1981. W latach 80. był działaczem podziemnych struktur „Solidarności” na Podbeskidziu. Jest autorem wielu publikacji książkowych, w tym: „Agca nie był sam”, „Trudne pojednanie. Stosunki czesko-niemieckie 1989–1999”, „Kompleks Judasza. Kościół zraniony. Chrześcijanie w Europie Środkowo-Wschodniej między oporem a kolaboracją”, „Wygnanie”. Odznaczony Krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice, Krzyżem Wolności i Solidarności, Odznaką Honorową Bene Merito. Jego obszar specjalizacji to najnowsza historia Polski i Europy Środkowo-Wschodniej, historia Kościoła, Stolica Apostolska i jej aktywność w świecie współczesnym.

Kontakt:
andrzej.grajewski@gosc.pl
Więcej artykułów Andrzeja Grajewskiego

Zobacz także

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się