Nowy numer 43/2020 Archiwum

Nic się nie zgadza

Gdy śliczna Panna… Lulajże, Jezuniu… I kamienowali Szczepana… A Herod kazał zabić wszystkie dzieci… Lili, lili, laj…

Nie mam pojęcia, jak my to robimy, ale co roku jakimś cudem udaje nam się prześlizgnąć po temacie: Kościół w liturgii zderza ze sobą, z dnia na dzień, rzeczywistość żłóbka z ociekającymi krwią opisami męczeństwa – najpierw św. Szczepana, a 28 grudnia Świętych Młodzianków – a my, jak gdyby nigdy nic, odwracamy głowę, może nawet gdzieś podświadomie uznajemy, że to chyba jakaś pomyłka, że ktoś nam przeszkadza nucić sielsko, anielsko „Lili, lili, laj”…

Tutaj nic się nie zgadza. Od samego początku. Od sceny zwiastowania, przez narodzenie – nie w żadnych królewskich, ale w najbardziej upokarzających warunkach – przez całe życie i nauczanie Jezusa (to ma być Mesjasz? żarłok i pijak? przyjaciel celników?), po samą śmierć na krzyżu („a myśmy się spodziewali…”). Całe pasmo rozczarowań w zderzeniu z oczekiwaniami. „Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie” - woła w swojej gorliwości Piotr do Jezusa. „Będą was wydawać sądom” - Mistrz psuje jeszcze bardziej sielsko-anielskie nadzieje. Tu nic się nie zgadza. Nic się nie kojarzy z boskością, królestwem, mocą i chwałą.

Nie jesteśmy w niczym mądrzejsi od współczesnych Jezusowi. My także mamy oczekiwania, dla nas też coś musi „wyglądać” na duchowe, charyzmatyczne, przywódcze… Mamy swoje kryteria, coraz bardziej wyrafinowane i wymagające. Z lekceważeniem lub słabo skrywaną wyższością traktujemy to, co „się nie kojarzy” z mocą, chwałą, duchowym doświadczeniem. Bo „czy może być coś dobrego z Nazaretu?”. „Czyż nie jest On synem cieśli?”

Jest jakaś „przebiegła” mądrość liturgii Kościoła w tych dniach oktawy Bożego Narodzenia. Nic nam nie może odebrać radości przy śpiewie „Adeste, fideles”. Ani rzeź betlejemskich niewiniątek, ani kamienowanie Szczepana… Ale też pierwsi męczennicy nie pozwalają nam zbyt lekko nucić w nieskończoność „Lili, lili, laj”.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Jacek Dziedzina

Dziennikarz działu „Świat”

W „Gościu" od 2006 r. Studia z socjologii ukończył w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracował m.in. w Instytucie Kultury Polskiej przy Ambasadzie RP w Londynie. Laureat nagrody Grand Press 2011 w kategorii Publicystyka. Autor reportaży zagranicznych, m.in. z Wietnamu, Libanu, Syrii, Izraela, Kosowa, USA, Cypru, Turcji, Irlandii, Mołdawii, Białorusi i innych. Publikował w „Do Rzeczy", „Rzeczpospolitej" („Plus Minus") i portalu Onet.pl. Autor książek, m.in. „Mocowałem się z Bogiem” (wywiad rzeka z ks. Henrykiem Bolczykiem) i „Psycholog w konfesjonale” (wywiad rzeka z ks. Markiem Dziewieckim). Prowadzi również własną działalność wydawniczą. Interesuje się historią najnowszą, stosunkami międzynarodowymi, teologią, literaturą faktu, filmem i muzyką liturgiczną. Obszary specjalizacji: analizy dotyczące Bliskiego Wschodu, Bałkanów, Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych, a także wywiady i publicystyka poświęcone życiu Kościoła na świecie i nowej ewangelizacji.

Kontakt:
jacek.dziedzina@gosc.pl
Więcej artykułów Jacka Dziedziny

 

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także