GN 32/2018 Archiwum

Ciche dni

Z badań ankietowych wynika, że tzw. ciche dni, jako formę ograniczenia kontaktów z osobą, z którą jest się w konflikcie, wykorzystuje około jednej czwartej Polaków.

Zdaniem jednak psychologów coś, co fachowo nazywa się ostracyzmem społecznym, nie jest dobrą strategią na zażegnanie konfliktu. Dlaczego? Ponieważ osoba, która ciche dni inicjuje, odbiera swojemu partnerowi podstawową potrzebę psychiczną człowieka – potrzebę przynależności do grupy. Inicjujący ciche dni chce się zemścić albo ukarać drugą osobę, ale to nie łagodzi sporu, tylko przesuwa go na inną płaszczyznę. W ten sposób u karanej osoby pojawiają się gniew, złość i poczucie winy.

Po co zatem inicjujemy „ciche dni”? Po to, żeby zyskać na czasie i uspokoić emocje. I być może u inicjującego to rzeczywiście możliwe, tyle tylko, że u drugiej osoby długotrwałe milczenie jest źródłem dodatkowych i negatywnych emocji. W efekcie coś, co ma emocje tonować, bardziej je nakręca. Przynajmniej po jednej stronie. •

« 1 »
oceń artykuł

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji