Nowy numer 19/2024 Archiwum

Podlasie płonie

U Pana Boga za piecem. Tak mówią o tej ziemi. Duch Święty czuje się tu jak w domu. Sprawdziliśmy to.

– Wizyta ojca Manjackala była punktem zwrotnym – wspomina ks. Mateusz. – Powiało czymś nowym. Powstała wspólnota Przymierze Miłosierdzia. Pół tysiąca młodych ludzi wróciło do domów, a ich rodzice dziwili się opowieściom o duchowych darach. Wielu prosiło: „Zróbcie coś dla nas, dorosłych!”. Ruszyły rekolekcje na hali. W Białymstoku mamy doświadczenie tego, że to młodzi nawracają dorosłych. W mieście wiosną i jesienią startuje po pięć Seminariów Odnowy Wiary. Gdy zaczęła działać filia wspólnoty Przyjaciół Oblubieńca, na jej spotkania do parafii Matki Boskiej Fatimskiej przychodziło pół tysiąca osób. Dziś w mieście brakuje hali, która pomieściłaby tłumy pragnące uczestniczyć w rekolekcjach. Chyba przeniesiemy się na stadion „Jagi” – śmieją się księża. – To obiekt zdolny pomieścić ponad dwadzieścia tysięcy ludzi.

Jezus 
zamiast Jagiellonii

W namiocie trwa modlitwa uwielbienia. Jeden z chłopaków nosi czarną koszulkę z logo Jagiellonii. Na żółto-czerwonym tle, zamiast nazwy drużyny, ma wypisane imię „Jezus”. Modlitwy prowadzi grupa uwielbienia. Ależ oni grają! Nie miałem pojęcia, że to właśnie ekipa z Białegostoku animowała pierwsze rekolekcje na Stadionie Narodowym w Warszawie.

Na scenie Marcin Zieliński mówi świadectwo. W namiocie ciszę przerywa brzęczenie komarów. Młodzi odkładają komórki (w Hermanówce na całe szczęście gubi się zasięg!) i podnoszą ręce. „Ja pragnę więcej Ciebie” – śpiewa chór młodych gardeł.

– Bóg na każdym kroku przekonuje nas, że to Jego dzieło – opowiada ks. Mateusz Bajena. – Gdy zaprosiłem młodych na spotkanie wspólnoty w białostockiej parafii bł. Bolesławy Lament, przychodziła setka ludzi. Raz więcej, raz mniej. Stopniowo ludzi ubywało. Pewnego dnia na modlitwę przyszły jedynie dwie osoby. Podjęliśmy dramatyczną decyzję: rozwiązujemy wspólnotę. I wtedy zainterweniował sam Bóg. Na kolejne spotkane przyszło siedemdziesiąt osób, a na następne… pięćset. Pół tysiąca! Nie da się tego wytłumaczyć za pomocą narzędzi, którymi dysponuje socjologia. Bóg jedyny wie, dlaczego tak się stało – uśmiecha się ks. Mateusz.

– Dlaczego Duch Święty trafił tu na żyzną glebę? Bo to jest taki teren, gdzie… ludzie się modlą – odpowiada ks. Zbigniew Snarski, diecezjalny koordynator ds. nowej ewangelizacji.

Zbyt proste? Nie. Bardzo prawdziwe. Przekonałem się o tym wielokrotnie. Na przykład w Sokółce, gdzie Pan Bóg zostawił swoje serce. – Gdy trafiłam do Sokółki, pomyślałam: pierwsza Msza jest o szóstej. Wstanę o bladym świcie – opowiada siostra Julia, naoczny świadek głośnego cudu eucharystycznego. – Gdy dziesięć po piątej podeszłam pod drzwi kościoła, stało przed nimi ze trzydzieści osób! – Zegarek mi się spieszy? – zdziwiłam się. – Nie – odpowiedzieli – zawsze przychodzimy tak wcześnie.

Nie bój się

– Dary Ducha, proroctwa, spoczynki… Nie boi się ksiądz, że to wszystko wymknie się wam, duszpasterzom, spod kontroli? – pytam ks. Zbigniewa Snarskiego. – Nie, nie boję się. Mam zaufanie do Pana Boga. Nigdy dotąd mnie nie oszukał. Od lat przyglądamy się z uwagą wspólnotom, charyzmatykom, rozeznajemy owoce ich posługi. Jako Kościół mamy misję, mandat do tego, by posługiwać w mocy Ducha Świętego. Jeśli oprzemy się mocno na słowie Bożym i magisterium Kościoła, nie będziemy obawiali się nowych form, jakie przynosi Duch Święty. Charyzmatyczność jest tym nowym żarem, o którym mówił Jan Paweł II, definiując nową ewangelizację (nowe formy + nowe metody + nowy zapał). Lęk przed nowym nie jest dobrym doradcą. Nie trzeba się bać! Otwarcie się na Ducha Świętego musi zadziałać. Musi „hulać”. Jeśli będziemy posłuszni Duchowi, On roznieci w nas żar i będziemy zdobywali parafię po parafii.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..
TAGI:

Marcin Jakimowicz

Dziennikarz działu „Kościół”

Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Śląskim. Po studiach pracował jako korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej i redaktor Wydawnictwa Księgarnia św. Jacka. Od roku 2004 dziennikarz działu „Kościół” w tygodniku „Gość Niedzielny”. W 1998 roku opublikował książkę „Radykalni” – wywiady z Tomaszem Budzyńskim, Darkiem Malejonkiem, Piotrem Żyżelewiczem i Grzegorzem Wacławem. Wywiady z tymi znanymi muzykami rockowymi, którzy przeżyli nawrócenie i publicznie przyznają się do wiary katolickiej, stały się rychło bestsellerem. Wydał też m.in.: „Dziennik pisany mocą”, „Pełne zanurzenie”, „Antywirus”, „Wyjście awaryjne”, „Pan Bóg? Uwielbiam!”, „Jak poruszyć niebo? 44 konkretne wskazówki”. Jego obszar specjalizacji to religia oraz muzyka. Jest ekspertem w dziedzinie muzycznej sceny chrześcijan.

Czytaj artykuły Marcina Jakimowicza