Rodzina syryjskich uchodźców. Żyją w jednym pomieszczeniu, które jeszcze kilka miesięcy temu przeznaczone było dla zwierząt
Piotr Apolinarski Siedzimy w kuchni, kobieta gotuje obiad dla swojego synka, zajętego odbijaniem zielonej piłki od podłogi wyłożonej kafelkami. Matka przywołuje swoje dziecko. – Kto daje ci ubrania, Efrim? – pyta go. – Bóg – odpowiada bez wahania sześciolatek. – Kto daje ci jedzenie? – Bóg – z pewnością siebie stwierdza Efrim. – Widzisz, to tylko dzięki Bogu żyjemy, dziękujemy Mu codziennie, modlimy się – mówi matka. Jej syn także dobrze wie, komu zawdzięcza to, że jeszcze żyje. Bez zastanowienia więc odpowiada na kolejne pytania mamy: – Komu zawdzięczamy to, że jesteśmy wciąż razem? Komu zawdzięczamy to, że nie rozerwały nas bomby? – Chrystusowi – chłopiec zaczyna się śmiać i śpiewać.