GN 49/2019 Archiwum

Roczek

Dziecko zmienia wszystko. Uruchamia pokłady wrażliwości, o które nigdy byś siebie nie podejrzewał.

To dokładnie rok temu, tuż po kolegium redakcyjnym, z drżącym sercem pędziłem do szpitala, by kilka godzin później cieszyć się wraz z Żoną cudem narodzin. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz wziąłem swoją Córeczkę na ręce, była jak ciepły chlebek upieczony w brzuchu Mamy. Tak delikatna i piękna, że zabrakło mi słów. Gdy dotknąłem jej policzków, wydały mi się puchem z domieszką porcelany. Trzymałem ją, jak się trzyma największy skarb – z zachwytem i lękiem, by jakimś niefortunnym, niezgrabnym ruchem nie naruszyć tego kruchego szczęścia.

Dziecko zmienia wszystko. Uruchamia pokłady wrażliwości, o które nigdy byś siebie nie podejrzewał. Jakby pod palcami drgała ci ledwie widoczna, najczulsza struna. Ucho nastawia się na inną częstotliwość, byś w nocy, spomiędzy setki szmerów, mógł wyłapać cienką nitkę oddechu. I odetchnąć z ulgą, że jest.

Początki wspominam jako nieustanne czuwanie. Zlewanie się dnia z nocą, doby z dobą. Przewijanie, noszenie, ulewanie. Zmęczenie, ale pełne niewyobrażalnej radości z każdego dźwięku, gestu, uśmiechu. Z każdym dniem przybywało tych znaków i dziś, kiedy Natalka kończy rok, język, którym porozumiewamy się, okazuje się całkiem bogaty. Jest w nim miejsce nie tylko na mamę i tatę, ale także np. na „kokę”, czyli ciocię, „łała”, czyli zwierzątka, i na ten cudowny rozkaźnik „da”, któremu towarzyszy wyciągnięty palec wskazujący. Natalka ma też swoje ulubione żarciki. Kiedy wyciąga do nas rękę ze smoczkiem, a my udajemy, że go ssiemy – śmieje się do rozpuku, marszcząc nosek i pokazując ząbki w liczbie pięciu.

Trudno sobie wyobrazić, że kiedyś jej nie było. Ale i przyszłość, w której rośnie, zmienia się, a w końcu wyfruwa z gniazda, jest dziś nie do wyobrażenia. Czeka się z niecierpliwością na każdy sygnał tego dojrzewania, a jednocześnie chciałoby się ją zatrzymać taką, jaka jest – niewinną, bezbronną, ufną. Na razie żyjemy w jej „teraz” – z nią i dla niej. Łapiemy chwile, wraz z nią ciesząc się pierwszym spojrzeniem na morze, przesypywaniem przez palce piasku i samodzielnym stawaniem na nóżki. Nie wiemy jeszcze, w którą stronę pójdą te nóżki, ale patrzymy z zachwytem na ten najmocniejszy argument pro-life: samo życie.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Szymon Babuchowski

Kierownik działu „Kultura”

Doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Przez cztery lata pracował jako nauczyciel języka polskiego, w „Gościu” jest od 2004 roku. Poeta, autor pięciu tomów wierszy. Dwa ostatnie były nominowane do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego, a „Jak daleko” został dodatkowo uhonorowany Orfeuszem Czytelników. Laureat Nagrody Fundacji im. ks. Janusza St. Pasierba, stypendysta Fundacji Grazella im. Anny Siemieńskiej. Tłumaczony na język hiszpański, francuski, serbski, chorwacki, czarnogórski, czeski i słoweński. W latach 2008-2016 prowadził dział poetycki w magazynie „44/ Czterdzieści i Cztery”. Wraz z zespołem Dobre Ludzie nagrał płyty: Łagodne przejście (2015) i Dalej (2019). Jest też pomysłodawcą i współautorem zbioru reportaży z Ameryki Południowej „Kościół na końcu świata” oraz autorem wywiadu rzeki z Natalią Niemen „Niebo będzie później”. Jego wiersze i teksty śpiewają m.in. Natalia Niemen i Stanisław Soyka.

Kontakt:
szymon.babuchowski@gosc.pl
Więcej artykułów Szymona Babuchowskiego

 

Zobacz także

  • smOku
    26.08.2015 23:22
    Bardzo dobry tekst, jestem w tym samym "stanie umysłu" co Pan redaktor, tylko że 4 miesiące wcześniej:)
    Piękny czas i namacalne doświadczenie cudu życia:)
    doceń 4
  • dulcia
    28.08.2015 23:40
    wiem o czym pan pisze, nasze maleństwo kończy w niedzielę 9 miesięcy i Bogu nieustannie chwała za ten cud (:
    doceń 2
  • eszet33
    30.08.2015 10:14
    """""Trudno sobie wyobrazić, że kiedyś jej nie było. Ale i przyszłość, w której rośnie, zmienia się, a w końcu wyfruwa z gniazda, jest dziś nie do wyobrażenia."""""
    To zdanie Panie Szymonie wyjalem z panskiego tekstu celowo. Gratuluje Panu szczesliwego ojcostwa, sam to przezywalem podobnie. A teraz, kiedy moje dzieci juz z gniazda wyfruwaja - widze, ze ich przyszlosc bedzie chyba trudniejsza niz moglbym sobie to wyobrazic kiedys. Ciesze razem z Panem, ale wszystkich swiezo upieczonych ojcow prosze - by pamietali o tym, aby nalezycie zadbac o moralnosc tego przyszlego swiata, do ktorego wyfruna ich dzieci - juz teraz. Po to, zeby i one w swoich (normalnych) rodzinach mogly przezywac to co my przezywalismy tak, jak to Pan Szymon opisal...
    doceń 2
  • Roman_Lekapenos
    30.08.2015 16:53
    Tak, to daje pałera... Najlepszego!
    doceń 1

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji