Nowy numer 43/2020 Archiwum

Jak dzieci, normalnie jak dzieci

Dlaczego rozchwytywany kaznodzieja musi się stać jak dziecko? Czego grający potężną, drapieżną muzykę facet może nauczyć się od niemowląt? O Wszechmocnym, który stał się noworodkiem, opowiadają „wilczki dwa”, czyli o. Adam Szustak i Robert „Litza” Friedrich

Marcin Jakimowicz: Dlaczego o. Adam Szustak musi stać się jak dziecko, aby wejść do królestwa?

Adam Szustak OP: Z jednego powodu. Bo Pan Jezus powiedział, że inaczej się nie da. Tylko dzieci wchodzą do królestwa. W tym cytacie niezwykle ważne jest to: „jeśli się nie odmienicie i nie staniecie się jak dzieci”. Dlaczego mam się odmienić? Bo widocznie Bóg widząc mnie, ma problemy z rozpoznaniem swojego dziecka. Tak bardzo się zmieniłem. Pan Bóg spogląda na nas i widzi, że wszyscy, jak przed Nim stoimy, nie wyglądamy jak Jego dzieci. I to jest stan, który musimy przyjąć: nie jesteśmy tacy, jakimi wymyślił nas Bóg, jakimi mieliśmy być. Dopóki tego nie uznamy, zawsze będziemy w lesie. Zobaczmy, że Jezus zawsze „odkręcał” sytuację zastaną: odmieniał ją. Patrzy w tej chwili na nas i mówi: nie jesteście tacy, jakimi stworzył was mój Ojciec. Musicie się odmienić.

Bo dziecko nie ma żadnych patentów na zasługiwanie na miłość?

Dokładnie! Dziecko nie ma w sobie żadnego pomysłu na to, że mogłoby nie być kochane. Ono wie, że jest kochane, potrafi przyjmować dar. Nie prowadzi handlu zamiennego. Do momentu, gdy nie zrozumiemy, że wszystko, absolutnie wszystko otrzymujemy za darmochę, będziemy siedzieć w czyśćcu albo zamkniemy się na niebo. Ja mam świadomość, że nie ma we mnie żadnego przyczółka dobra, a Bóg i tak mi daje.

Dlatego jako pierwsi ujrzeli Jezusa pasterze? „Pastuchy” wyrzucone na margines społeczeństwa, którzy podobnie jak prostytutki i celnicy nie mogli nawet łożyć na świątynię Pańską?

Zobacz, kogo wybierał Jezus. Mam wrażenie, że On wybierał świadomie tych, o których wiedział, że do niczego się Mu nie przydadzą. Wybierał tych, którzy sami mówili: „Ja się nie nadaję”. I wciąż ich wybiera. Dlaczego? Bo ci ludzie przyjmują za darmochę to, co chce im dać, przyjmują orędzie zbawienia jako dar i nie chcą za niego płacić. Nie mają zresztą czym zapłacić. Nie mają wobec Boga żadnych argumentów. On wybiera właśnie takich ludzi. To łatwy target, by dać im zbawienie. (śmiech) Dlatego Bóg często doprowadza nas do takiego stanu albo dopuszcza do tego. Po to, abyśmy wreszcie mogli przyjąć dar.

Abyśmy zapomnieli o dewizie: „Bóg – handel – ojczyzna” i przestali wyciągać portfele czy skarbczyki z nieodłącznym: „A ile to kosztuje?”.

Niczym nie jesteś w stanie zapłacić za Jego miłość. Niczym. Dzieci świetnie o tym wiedzą.

Gdy dziecko chce lizaka, urządzi w sklepie taką histerię, że matka często skapituluje. Żeby wstydu przy ludziach nie było. Krzyczał kiedyś Ojciec do Boga? Domagał się czegoś?

Ja nie mam przekonania, że Bogu trzeba coś wydzierać, wymuszać coś na Nim. Mam inne doświadczenie: że On mi daje zawsze więcej, niż poproszę, i często zanim Go poproszę. I mój problem polega na tym, że to ja muszę przygotować się na to „więcej”, doskoczyć do rozmiarów Jego pragnień, a nie zmuszać Go do zminimalizowania daru i dostosowania go do moich zachcianek. Powiem szczerze: nie zdarzyło mi się, by On chciał mniej niż ja.

Ziemska relacja dziecko–ojciec jest łatwa z jednego powodu: dziecko widzi tatę, ma go w zasięgu wzroku. Nasz Ojciec niebieski nie ułatwia sytuacji. Czytamy, że Jezus maszerujący po jeziorze, widząc przerażonych uczniów zmagających się z falami… „chciał ich minąć”. Niezła pedagogika.

A dlaczego chciał ich minąć? Wracamy do punktu wyjścia; bo chce czasem doprowadzić nas do sytuacji, gdy zaczniemy bezradnie krzyczeć, staniemy się „potrzebujący Go”. Jestem pewien, że Jezus mija ich, zerkając w ich stronę, patrząc, czy Go zauważają. Gdyby chciał ich minąć, poszedłby sobie inną stroną jeziora, tak, by Go nie dostrzegli. A On maszeruje po falach i zerka: „Halo, jestem. Widzicie mnie?”. I niby chce ich minąć, ale nie chce ich minąć, bo przechodzi tuż obok nich. Lubię opowiadać o Jezusie jako o zalotnej dziewczynie. On często tak właśnie się zachowuje. Z jednej strony jest niedostępna („Zdobądź mnie!”), a z drugiej czekająca na jakiś nasz gest („Dopóki się nie doczekam, nigdzie się stąd nie ruszę!”). Jezus prowokuje nas na każdy możliwy sposób, zaleca się do nas, abyśmy wreszcie zwrócili na Niego uwagę.

Syn mojego redakcyjnego kolegi Franka Kucharczaka dostał lizaka. Biegł, wywalił się i lizak rozsypał się na drobne. Mały zaczął ryczeć. „Nie płacz – uspokajał tata – lizaki nie są najważniejsze na świecie”. „Wiem – wyszlochał chłopak – miłość jest najważniejszaaaaa”. Co z tego, że wiem, że miłość jest najważniejsza, skoro nie mam lizaka? Czy wiedza o tym, że Bóg kocha, do czegokolwiek się przydaje? Dzieci niewiele o Nim wiedzą.

Wiedza w chwili kryzysu do niczego się nie przyda. Chodzi o coś innego; gdy chłoniesz słowo i zanurzasz się w nim, przejmujesz jego sposób myślenia, przesiąkasz nim i gdy przychodzi trudne doświadczenie, jakieś zawirowanie, masz pewną chłonność duszy i łapiesz się na tym, że inaczej reagujesz na to nieszczęście. Lektura Biblii zmienia twoje serce. Dobra Nowina zmienia je i ono zaczyna inaczej reagować. Św. Augustyn mówi, że słowo Boże jest jak strużka, która płynie po skale. Patrzysz na nią: jest malutka, niepozorna, co może zrobić? Nic. A jednak, gdy będzie przez tę skałę płynęła przez dwa lata, to zrobi w niej wyżłobienia, a po piętnastu latach rozsadzi ją na kawałki. Tak działa słowo Boga. Po kilku latach, gdy twoje serce nasiąknie nim, pęknie na dwie części: naturalnie rozdzieli się w nim dobro od zła.

« 1 2 3 »
oceń artykuł Pobieranie..

Marcin Jakimowicz

Dziennikarz działu „Kościół”

Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Śląskim. Po studiach pracował jako korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej i redaktor Wydawnictwa Księgarnia św. Jacka. Od roku 2004 dziennikarz działu „Kościół” w tygodniku „Gość Niedzielny”. W 1998 roku opublikował książkę „Radykalni” – wywiady z Tomaszem Budzyńskim, Darkiem Malejonkiem, Piotrem Żyżelewiczem i Grzegorzem Wacławem. Wywiady z tymi znanymi muzykami rockowymi, którzy przeżyli nawrócenie i publicznie przyznają się do wiary katolickiej, stały się rychło bestsellerem. Wydał też m.in.: „Dziennik pisany mocą”, „Pełne zanurzenie”, „Antywirus”, „Wyjście awaryjne”, „Pan Bóg? Uwielbiam!”, „Jak poruszyć niebo? 44 konkretne wskazówki”. Jego obszar specjalizacji to religia oraz muzyka. Jest ekspertem w dziedzinie muzycznej sceny chrześcijan.

Czytaj artykuły Marcina Jakimowicza


Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także