Nowy numer 23/2021 Archiwum

Apel naukowców Uniwersytetu Warszawskiego

Polska nauka ma obowiązki względem społeczeństwa polskiego, obowiązki, w których nikt jej nie może wyręczyć.

Bezpośrednio po katastrofie smoleńskiej śledztwo prowadzono, jak powiedział były premier p. Włodzimierz Cimoszewicz, tak jakby była to sprawa włamania do garażu na Pradze. Teraz, po dwóch latach, ta ocena wydaje się niezasłużonym komplementem. Nie wykonano oczywistych procedur, nie przedstawiono wyników badań kinematycznych i laboratoryjnych, unika się jak ognia konfrontacji z wynikami niezależnych badań naukowych, za to ogłasza się domniemania, nawet bez żadnych podstaw, licząc na naiwność lub/i brak wiedzy obywateli. Nie ma to nic wspólnego z metodologią naukową. Nie możemy się na to zgodzić, bo to obraża nas przede wszystkim jako uczonych – przyzwolenie na to byłoby kompromitacją polskiej nauki, obraża nas także jako obywateli Rzeczypospolitej i Unii Europejskiej, obraża nas jako wolnych ludzi.

Uczeni z dziedziny fizyki i wielu specjalności technicznych, widząc skrajny brak profesjonalizmu dotychczasowych postępowań, podjęli inicjatywę organizacji poprawnych metodologicznie i wykonalnych badań naukowych nad mechaniką zniszczenia samolotu. Nie interesuje ich polityka, ani wielka, ani mała, sympatie polityczne, takie czy inne, oni chcą zbadać metodami naukowymi coś, co od polityki w ogóle nie zależy: jak z punktu widzenia praw fizyki przebiegało to zdarzenie. Tej chęci wyświetlenia sprawy nie da się zatrzymać, także ze względu na niezwykłe możliwości dzisiejszej techniki. Nie może być tak, że w swojej pracy możemy badać najsubtelniejsze efekty i widzieć pojedyncze atomy, a nie jesteśmy w stanie zobaczyć i zidentyfikować mikrośladów... farby lotniczej na przekroju drzewa. Po prostu, zobaczmy, najstaranniej jak to możliwe, jak działały te same prawa przyrody, które codziennie wykorzystujemy w naszych badaniach.

Nie wyobrażamy sobie uczonego, który powiedziałby, że te badania nie powinny być prowadzone. Każda katastrofa jest nie tylko tragedią, ale, jeśli jej przyczyny są wyjaśniane, powinna być także lekcją i bezcennym materiałem mogącym przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa przyszłych lotów. Dla tych wszystkich, którzy bez badań naukowych wiedzieli już po kilku minutach, co się stało, będzie pouczającą obserwacją, jak naprawdę wygląda metodologia badań naukowych, zasady wnioskowania, jak następuje wyjaśnianie wątpliwości na drodze empirycznej, itd.

Grupa inicjatywna profesorów mechaniki i fizyki z całej Polski chce zintensyfikować i skoordynować już prowadzone kompleksowe badania naukowe i poszukuje jak najszerszego poparcia naukowców z zakresu nauk technicznych i ścisłych (można zgłaszać się do p. prof. Piotra Witakowskiego z AGH: witakowski_p@poczta.onet.pl). To deklaratywne poparcie kompetentnego środowiska jest potrzebne dla uzyskania finansowania badań w wyspecjalizowanych jednostkach badawczych.

„Każdy ma w życiu swoje Westerplatte” – to słowa Jana Pawła II.
To jest Westerplatte polskiej nauki, także nasze własne, osobiste Westerplatte jako badaczy: czy opowiadamy się za rozwiązywaniem problemów z dziedziny mechaniki czy chemii za pomocą badań naukowych, czy prawda nas w ogóle nie interesuje.

Autorzy apelu:

prof. dr hab. Lucjan Piela, były dziekan Wydziału Chemii UW, chemik kwantowy, członek Belgijskiej Królewskiej Akademii Nauk i Europejskiej Akademii Nauk
dr hab. Leszek Plaskota, profesor UW, prodziekan Wydziału Matematyki UW, specjalista w zakresie analizy numerycznej
dr Piotr Romiszowski, Wydział Chemii UW, twórca modeli zwijania się białek
prof. dr hab. Rafał Siciński, były prodziekan Wydziału Chemii UW, autor blisko setki patentów (USA) w dziedzinie farmakologii
dr hab. Andrzej Sikorski – Wydział Chemii UW, twórca modeli zwijania się białek
dr hab. Janusz Stępiński, – Wydział Fizyki UW, współtwórca patentów (USA) w zakresie biochemii
dr hab. Leszek Z. Stolarczyk – Wydział Chemii UW, chemik kwantowy
prof. dr hab. Henryk Woźniakowski, były dziekan Wydziału Matematyki UW, profesor Columbia University (USA), doktor honoris causa Uniwersytetu w Jenie
prof. dr hab. Krzysztof Woźniak – Wydział Chemii UW, krystalograf
mgr Adam Chajewski, Wydział Chemii UW
prof. dr hab. Zbigniew Czarnocki, były prodziekan Wydziału Chemii UW
prof. dr hab. Edward Darżynkiewicz – Wydział Fizyki UW, biochemik, twórca unikatowych szczepionek przeciwnowotworowych
prof. dr hab. Jan S. Jaworski – Wydział Chemii UW, specjalista w elektrochemii organicznej
prof. dr hab. Marek K. Kalinowski, były prodziekan Wydziału Chemii UW, długoletni przewodniczący Komitetu Głównego Olimpiady Chemicznej|
prof. dr hab. Tadeusz M. Krygowski, były prodziekan Wydziału Chemii UW, laureat nagrody FNP (polski Nobel), jego prace cytowane są ok. 7000 razy w literaturze światowej
prof. dr hab. Krzysztof A. Meissner – Wydział Fizyki UW, fizyk teoretyk, współpracownik ośrodka CERN pod Genewą
dr Krzysztof Pecul – Wydział Chemii UW, chemik kwantowy
dr hab. Marek Pękała – Wydział Chemii UW, magnetochemik.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama